satu tambah satu = dua

Dat is niet zo sulit he, ja met al die talen hier, omdat ik een paar uur, op een dag, mee les geef aan de TC jongens (dit is het training centrum), heb ik een spoedcursus Indonesisch nodig.
Al die woorden versta ik wel maar ik begrijp ze niet.
De TC jongens zijn kinderen die hier nog niet zo lang zijn, en nog niet naar school mogen.
Om te voorkomen dat ze achterstand oplopen krijgen ze dus een paar uur op en dag bijles, hier zijn jongens bij die amper kunnen lezen, en jongens die al heel wat kunnen lezen en schrijven.
Er is bijvoorbeeld een jongen van 13 jaar die nog nooit naar school is geweest, omdat kinderen vaak moeten werken in de kampong (dorp), dus hij begint hij gewoon bij de basis.
Miriam is diegene die les geeft aan deze jongens en ik (Rudi) help daarbij.
Ik denk dat ik meer leer dan de jongens, dan zeg ik, apa kabar, hari ini belarjar empat tambah tiga = tujuh enz.. Ha dat begrijpen jullie niet he. Ik denk dat ik dan ongeveer het volgende gezegd heb, Hoe gaat het, vandaag gaan we leren, 4 + 3 = 7. Soms denk ik..... he ze verstaan het, ze begrijpen wat ik bedoel, dan zeg ik weer iets waarvan ik denk dat begrijpen ze wel, en dan zie ik alleen maar vragende indonesische oogjes.
Meestal help ik mee, maar het gebeurd ook dat ik alleen ben, les geven aan kinderen die je niet verstaat en waar je bijna niets tegen kunt zeggen, wie wil het proberen?
Maar Rome is ook niet op 1 dag gebouwd, dus blijven we volharden met die duizenden woorden waar je niets van begrijpt, en die vaak ook meerdere betekenissen hebben!

Ondertussen onze eerste dayakavond meegemaakt, 1keer per jaar is het echt feest.
Elke stam doet een dans of een lied in hun eigen stamtaal en eigen traditie.
Een soort wedstrijd dus, je kan zeggen Hollands got talent maar dan vanuit de rimboe.

Deze week plotseling geen water meer uit de kraan.

Moet je weten, na een dag hard werken en zweten, is een koude douche zeer aangenaam, dus geen douche, is zeker niet aan te raden.

Je kan natuurlijk zoals alle mensen hier, een emmer met een potje nemen, en op deze manier douchen, maar dat is niet zo comfortabel.

Dus hadden we besloten om maar in de rivier te gaan badderen, maar het was zo modderig in de rivier dat we er nog vuiler uitkwamen dan dat we erin gegaan waren, dus toch maar een potje genomen.

Het probleem was dat er met de regen een paar leidingen kapotgegaan was, dit heeft twee dagen geduurd voor het gemaakt was en we terug water hadden.

Trouwens over water gesproken, de wc wordt doorgetrokken met rivierwater, en douchen doen we met een beetje gefilterd rivierwater, dus elke keer dat we doortrekken komt er bruin water door de wc gespoeld.

Wassen doen we ook met rivier water, dus echt schoon hmm.

Zo dat was het weer, het is niet gemakkelijk om foto's te plaatsen en onze blog te schrijven, omdat er niet regelmatig internet is en als er internet is dan is het zeer zwak, of alleen maar op onze ipad, of alleen maar op onze telefoon, of helemaal niet.

Rudi & Monique <><

Heftig

Een heftig moment, toen er een klein meisje naar het ziekenhuis moest.
Je moet je voorstellen dat er God zij dank voor een jaar een verpleegkundige is uit Holland!Maar
normaal gesproken zijn hier mensen die bepaalde eerste hulp dingen doen, maar totaal geen zorgachtergrond hebben, dus dan is het, zo goed mogelijk iemand proberen te helpen, met de dingen en de medicijnen die je voor handen hebt!
Maar goed dat meisje werd gebracht en had veel pijn in haar buik, onze verpleegkundige wist eigenlijk al vrij snel dat het blinde darmontsteking was!
Dus werd het meisje van 9 jaar naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht, dat is hier ongeveer 30 minuten hobbelen vandaan!
Daar werd ze enigzins onderzocht, en ja ze waren het er wel mee eens dat het een blinde darm ontsteking was, het meisje kreeg een infuus, maar moest in een ander  ziekenhuis geholpen worden!
Je moet weten dat het hier eigenlijk zo is dat er een aantal familieleden op de zieke moeten letten, en als ze denken dat er iets an de hand is kunnen ze een zuster roepen.

Dus is de verpleegkundige blijven slapen bij haar , op de grond zonder ventilator want dat vinden de mensen al snel te koud!

Smorgens zijn wij naar dat meisje toe gegaan en daar lag ze in een kamertje zoals je op de foto ziet.

Ach je hart breekt , zo,n klein meisje die in een taxi  ( er is hier namelijk geen ambulance)12 uur op slechte wegen ,naar het andere ziekenhuis gebracht moet worden, en dan te hopen dat daar iemand is die haar kan opereren!

We hebben onze handen op haar gelegd!En geholpen in een taxi het infuus moest ook mee, maar moest aan het handvat gehangen worden, dus heb ik het koordje wat in mijn broek zat eruit getrokken zodat we het infuus op konden hangen!

Wat hebben we veel aan haar gedacht, want ja we hoopten dat we haar wel weer terug gingen zien, zoals je zal begrijpen!

Nu zijn we 14 dagen verder en komt ze vandaag naar huis, we weten nog niet precies hoe haar toestand zal zijn, maar we gaan er vanuit dat het weer beter met haar gaat!

Sjonge wat een ervaring zeg, als je gewend ben dat je een ziekenhuis om de hoek heb, een ambulance die je vervoert en alle zorg die je nodig heb!
Enne een lift daar hebben ze nog nooit van gehoord, met rolstoel of bed gewoon naar beneden laten zakken.
Rudi & Monique <><

leven in de jungle 2

Een mens went overal aan, ook aan het leven in de jungle.

Terwijl de hagedisjes binnen tegen de muur kruipen, de jungle zijn typische geluiden maakt, de ventilator volop staat te draaien, om een beetje verkoeling te geven, het lawaai van vele spelende kinderen ons huisje binnenkomt, de eeuwig durende lawaai van potten en pannen, en al het lawaai die een keuken met zich mee brengt zijn gang gaat, kan ik toch rustig deze blog schrijven.
Je zou denken doe de ramen dicht, tja als dat zou kunnen, maar we hebben geen ramen zoals thuis, deze ramen bestaan alleen maar uit verschillende glasplaten, dus open of dicht geeft geen verschil.

De basisschool kinderen hebben deze week vakantie, dus is het de hele dag kinderen bezig houden met spelletjes, boekjes lezen, puzzelen, schaken en dammen enz... en een dvd tekenfilm waar de kleintjes uren naar kunnen kijken en kerstkaartjes maken natuurlijk.
Kerstkaartjes? jazeker kinderen kleuren eigenhandig een kerstgebeuren, dit wordt op een kaartje met tekst geplakt(opletten dat ze het niet onderste boven plakken) en opgestuurd voor de kerst. Omdat er vele duizenden kaartjes moeten gemaakt worden, moeten we er op tijd mee beginnen vandaar, maar wat een werk.

Dus om de kinderen te vermaken zijn we gaan zwemmen in de rivier, een rivier die hier langs en op het terrein van LWV loopt.
Dit kan niet altijd, soms is deze te vervuild door de regen en modder, het is sowieso niet al te schoon.
De meeste mensen die aan deze rivier wonen, hebben op dit water hun wc gebouwd, daar moeten we maar even niet aan denken en een frisse duik in deze rivier nemen.

Het is een hele belevenis om met een 25 kinderen van minder dan 1,20 m op het dak van een jeep naar de rivier te hobbelen (zie foto)

En dan aan de rivier al die kinderkopjes die als een waterrat onderduiken en meters verderop terug opduiken. Na een uurtje zwemmen en klimmen in de bomen en na een moddergevecht en de nodige muggenbeten kunnen we dat weer terugkeren naar het dorp.

Dan staat het eten weer klaar, dat gemaakt is door 2 teams van keukenmeisjes die elke keer weer het eten klaar hebben voor de vele kinderen, hier komen we nog wel eens op terug de volgende keer.

Rudi & Monique <><

Leven in de jungle

De reis van Kuching ( Maleisië) naar Nanga Pinoh (Indonesië) ongeveer 12 uur rijden is achter de rug.
Beschrijven hoe die reis was is moeilijk, op sommige wegen kan je goed rijden, maar op andere plaatsen is er gewoon geen asfalt meer over en zijn er meer putten dan weg.
Het hing er nog om of de volgeladen jeep het zou redden tot het project aangezien hij niet zo goed schakelde, ja het enige wat je dan kan doen is bidden en hopen dat de auto blijft rijden.
Geen putten maar echte kuilen zo diep dat sommige vrachtwagens gewoon omkantelen als ze te hard in een put rijden.
De enige beschrijving die een beetje in de buurt komt is een achtbaan in walibi, maar dan 12 uur achter elkaar.
We hebben een twee kamerhuisje met alles erop en eraan, behalve een aparte sauna, die is ingebouwd door heel het huis, en gratis.
De muggen bultjes zijn ook al her en der verschenen!!

Moeilijk is ook dat we twee talen tegelijk aan het leren zijn, het engels dat we kennen is maar schoolengels en Indonesisch, maar de eerste aarzelende zinnetjes Indonesisch hebben we al achter de rug, en engels is een kwestie van durven en hopen dat ze het verstaan.

Onze voorlopige taken zijn, Monique gaat toezicht houden in de keuken en is verantwoordelijk voor de common room dit is een gemeenschappelijke ruimte voor korte en sommige lange termijnbezoekers.
verder hebben er veel kinderen vakantie en is het tijd om heel veel kerstkaarten te maken voor de sponsors.
Ik ga voorlopig hand en spandiensten leveren, maar de bedoeling is dat ik in de workshop de zaken op orde ga zetten.
Het is hard werken maar wel in het tempo van de Indonesiërs , dus rustig aan, en daar moeten we nog wel een beetje aan wennen, dus zijn nog erg moe aan het eind van een werkdag.
De dag begint voor ons dan ook wel om 5.00 uur in de ochtend, maar gaan dan wel om 21.00 uur ongeveer slapen.
Zo zijn we lekker bezig en is het een goede afleiding want het gemis van familie, kinderen en vrienden en kennissen is er natuurlijk wel!
Foto's volgen nog, als het lukt met het internet.

Lieve groetjes,
Rudi en Monique