Roemenië en verder!!

Roemenië is alweer achter de rug, het was een zeer geslaagde reis.
Nu ja een geslaagd verblijf zal ik maar zeggen. De reis heen en terug was op zijn minst gezegd .. spannend.
Het begon al in Brussels airport toen we na 4 bagagecontroles, die heel lang duurde, eigenlijk al te laat aan gate 24 "zo hadden we gezien op het informatie bord " kwamen , Maar gate 24 was nergens te vinden. Dus vragen we dat aan de eerste balie die we tegen kwamen, daar werd gezegd dat we helemaal terug moesten naar gate 1, die mevrouw zou even bellen om het vliegtuig tegen te houden maar dan moesten we wel rennen om het te halen. Hijgend en puffend kwamen we nog net op tijd om in het vliegtuig te stappen.
Ook met de trein was het spannend omdat we niet zeker wisten waar we moesten uit stappen, maar we zijn op de plaats van bestemming geraakt.
Wat we in Roemenië gedaan hebben, arme mensen voedselpakketten gebracht, ouderen een bezoek en aandacht gebracht, dingen waar ze zienderogen ontroert van waren. De oude mensen zijn daar ook wel aan hun lot overgelaten, ze krijgen elke dag een beetje eten maar dat is het dan ook.

Ik wil het niet te lang maken maar het was een mooie reis, eentje met het gevoel, we hebben ons toch nuttig kunnen maken voor de medemens.

Nu we weer thuis zijn hebben we het plan opgepakt om weer naar Borneo te gaan, om op de plaats waar we een jaar hebben gewoond, een goede drie weken te verblijven.
Het is leuk om iedereen die we kennen weer eens terug te zien en we zullen hier dan ook weer van genieten.

Meer volgt later nog wel!

Weer op avontuur!!

Het is alweer ongeveer anderhalf jaar geleden dat we nog eens een blog geschreven hebben.
We hebben weer ons leventje opgebouwd en zijn weer gewoon (huisje boompje beestje)
In die anderhalf jaar zijn we weliswaar veranderd, maar hebben toch als gewone mensen weer meegedraaid in de maatschappij.
Vele andere mensen leren kennen, en leuke en minder leuke dingen meegemaakt.
Een paar van die mensen zijn Cees en Thea, ze hebben een missie om in Roemenië te gaan wonen.
Daar willen ze mensen gaan helpen die het niet zo goed hebben als wij.
En dat is nu precies iets wat wij ook op ons hart hebben, dus deze mensen willen we zoveel mogelijk steunen en helpen.
Zulke mensen moeten ook ondersteund worden, we hebben aan de lijve ondervonden dat je zoiets niet alleen kan doen.
Daarom als alles goed gaat, gaan we eind april voor 11 dagen op avontuur naar Roemenië.
We gaan Cees en Thea bezoeken om te ondersteunen en te bemoedigen en we gaan proberen zelf ook wat te betekenen voor de mensen daar (we kunnen het nu eenmaal niet laten!!)
We hebben al een vliegticket geboekt naar Boekarest, om vandaar 6.5 uur met de trein naar Veresti te reizen.
Wat we daar gaan aantreffen is nog onzeker, in welke omstandigheden leven de mensen daar?
Kunnen we iets betekenen voor de mensen, kunnen we helpen?
Maar voor het zover is, eerst onze reis maar voorbereiden, nog een treinticket boeken, organiseren enz..
Hoeveel bloggen er komen........geen idee, de tijd zal het leren.

Groeten Rudi & Monique <><

Het normale leven

Het is eventjes geleden dat er nog een blog verschenen is, maar in het normale leven komen dezelfde dingen terug en beleven we minder avonturen.
Wel willen we even een update geven over hoe het er nu voorstaat.
De meeste weten het al wel maar voor de zekerheid.
We wonen al een paar weken in Ter Aar en het bevalt ons prima hier in het groene hart zoals het hier genoemd wordt.
De rust en de kleinschaligheid van de dorpen is mooi om te zien en te beleven, bijna geen stoplichten en weinig verkeer en de rust bevalt ons wel.

Ook is sinds kort Rudi terug aan het werk gegaan in het onderwijs en waarschijnlijk gaan we eind van de maand het eerste salaris krijgen, dit wordt tijd want het leven in Nederland is duur en lang zouden we het niet meer vol gehouden hebben met ons spaargeld.

Ook is er vooruitzicht dat Monique weer langzaam aan het werk gaat, dus langzaam maar zeker worden we een gewoon doorsnee Nederlands koppel.
Alhoewel met de ervaringen die we achter ons hebben, zijn we toch bevoorrecht dat we dit hebben mogen meemaken.

We kijken met tevredenheid terug op hetgeen we beleefd hebben en hebben er geen minuut spijt van, sterker nog, moest er een gelegenheid zich voordoen dan zullen we niet twijfelen  om een nieuw avontuur aan te gaan.
Hoe dat uit pakt weten we niet, misschien blijven we een jaar, misschien blijven we tien jaar of blijven we voorgoed in  Nederland, maar we zullen zeker als het kan nog wel de gelegenheid nemen om op z,n minst op bezoek te gaan naar Indonesië en Suriname om onze vrienden terug te ontmoeten.

Dan willen we de sponsors nogmaals bedanken, zonder jullie hadden we dit niet kunnen doen, en wie weet, kunnen we ooit weer eens een beroep op jullie doen.

Rudi & Monique <><

Nederland is helemaal niet veranderd, wij wel!

Nederland is helemaal niet veranderd, wij wel!

Als je zo door de stad loopt merk je wel dat we weer anders denken dan de gemiddelde Nederlander.
We zijn alweer bijna drie weken terug en hebben ons weer moeten aanpassen aan het westerse denken.
Het geven, geven, geven is weer veranderd in het hebben, hebben, hebben, maar hier willen wij niet aan meedoen.

We zullen ons zeker verzetten tegen deze mentaliteit, maar in deze maatschappij  zal dat niet meevallen, we weten dat er ook vele mensen zijn die het hart op de juiste plaats hebben, en God liefhebben, en de ander als zichzelf!!

De opdracht 1 was toen we op Schiphol aankwamen....... werk zoeken!
Werk zoeken voor een 51jarige als docent bouwtechniek in de buurt van Hoofddorp tussen al die tienduizenden werklozen, dat gaat nooit lukken hoorde we van iedereen.
En het moet ook nog zo snel mogelijk, want we hebben geen inkomen en kunnen het niet lang meer uitzingen.

Opdracht 2 was, een huis zoeken!
We staan al een half jaar ingeschreven om een huis te huren, maar kregen te horen dat we pas na tien jaar ingeschreven te staan in aanmerking komen om een huis te vinden.
Mooi vooruitzicht, nog negen en een half jaar op straat wachten voor we een huis vinden!!
Particulier huren is ook nog een mogelijkheid als we op zijn minst 1000 eurootjes per maand zouden betalen, maar aangezien we niet zo veel verdienen zonder baan.

Mission impossible  1 en 2 dus.

Bezig met opdracht 1, vele sollicitatiebrieven sturen, maar zoveel docent bouwtechniekers worden niet gevraagd, en een zo goed als volle baan zijn er niet veel, en wie wil er nog zo'n 50+ er.
Ja een paar 20% of 40% banen, maar daar kunnen we niet van leven.


Bezig met opdracht 2, logeren, zwerven van het ene huis naar het andere, en soms 3 of 4 verschillende bedden per week. In de ochtend wakker worden en even bedenken waar sliepen we ook alweer, en in welk dorp, stad!
Gelukkig zijn er mensen die ons een kamer of zelfs een heel huis aanbieden als ze op vakantie zijn.
Dus het geven geven geven zit er bij sommige mensen ook in, al zijn ze in de minderheid.

Nu bijna drie weken verder.

Ik (Rudi) heb een baan in de buurt, precies wat ik nodig heb en als docent bouwtechniek (hoe is het mogelijk hè).

We hebben een huis dat we voor niet al te veel geld kunnen huren in een rustige dorpje in de buurt.

Is Mission impossible dat toch mogelijk, jullie kunnen hierover denken wat je wil maar wij weten dat het geen toeval is wat hier voor onze ogen gebeurd is.
Staat er ergens niet geschreven dat alles mogelijk is voor wie geloofd. wij kennen iemand die weet wat wij nodig hebben, we hebben wat geduld, en vertrouwen moeten hebben in HEM, maar uit eindelijk zegent hij ons!!
Wat zijn we enorm trots en dankbaar dat we die God mogen kennen!
Hij laat ons niet in de steek en dat heeft Hij maar weer eens bewezen.

Hoe het verder gaat met deze blog, als er inspiratie is om verder te schrijven zullen we dat zeker af en toe blijven doen, en wie weet komt er een dag om nieuwe avonturen te beleven ergens op de wereld.


Rudi & Monique <><