Het normale leven

Het is eventjes geleden dat er nog een blog verschenen is, maar in het normale leven komen dezelfde dingen terug en beleven we minder avonturen.
Wel willen we even een update geven over hoe het er nu voorstaat.
De meeste weten het al wel maar voor de zekerheid.
We wonen al een paar weken in Ter Aar en het bevalt ons prima hier in het groene hart zoals het hier genoemd wordt.
De rust en de kleinschaligheid van de dorpen is mooi om te zien en te beleven, bijna geen stoplichten en weinig verkeer en de rust bevalt ons wel.

Ook is sinds kort Rudi terug aan het werk gegaan in het onderwijs en waarschijnlijk gaan we eind van de maand het eerste salaris krijgen, dit wordt tijd want het leven in Nederland is duur en lang zouden we het niet meer vol gehouden hebben met ons spaargeld.

Ook is er vooruitzicht dat Monique weer langzaam aan het werk gaat, dus langzaam maar zeker worden we een gewoon doorsnee Nederlands koppel.
Alhoewel met de ervaringen die we achter ons hebben, zijn we toch bevoorrecht dat we dit hebben mogen meemaken.

We kijken met tevredenheid terug op hetgeen we beleefd hebben en hebben er geen minuut spijt van, sterker nog, moest er een gelegenheid zich voordoen dan zullen we niet twijfelen  om een nieuw avontuur aan te gaan.
Hoe dat uit pakt weten we niet, misschien blijven we een jaar, misschien blijven we tien jaar of blijven we voorgoed in  Nederland, maar we zullen zeker als het kan nog wel de gelegenheid nemen om op z,n minst op bezoek te gaan naar Indonesië en Suriname om onze vrienden terug te ontmoeten.

Dan willen we de sponsors nogmaals bedanken, zonder jullie hadden we dit niet kunnen doen, en wie weet, kunnen we ooit weer eens een beroep op jullie doen.

Rudi & Monique <><

Nederland is helemaal niet veranderd, wij wel!

Nederland is helemaal niet veranderd, wij wel!

Als je zo door de stad loopt merk je wel dat we weer anders denken dan de gemiddelde Nederlander.
We zijn alweer bijna drie weken terug en hebben ons weer moeten aanpassen aan het westerse denken.
Het geven, geven, geven is weer veranderd in het hebben, hebben, hebben, maar hier willen wij niet aan meedoen.

We zullen ons zeker verzetten tegen deze mentaliteit, maar in deze maatschappij  zal dat niet meevallen, we weten dat er ook vele mensen zijn die het hart op de juiste plaats hebben, en God liefhebben, en de ander als zichzelf!!

De opdracht 1 was toen we op Schiphol aankwamen....... werk zoeken!
Werk zoeken voor een 51jarige als docent bouwtechniek in de buurt van Hoofddorp tussen al die tienduizenden werklozen, dat gaat nooit lukken hoorde we van iedereen.
En het moet ook nog zo snel mogelijk, want we hebben geen inkomen en kunnen het niet lang meer uitzingen.

Opdracht 2 was, een huis zoeken!
We staan al een half jaar ingeschreven om een huis te huren, maar kregen te horen dat we pas na tien jaar ingeschreven te staan in aanmerking komen om een huis te vinden.
Mooi vooruitzicht, nog negen en een half jaar op straat wachten voor we een huis vinden!!
Particulier huren is ook nog een mogelijkheid als we op zijn minst 1000 eurootjes per maand zouden betalen, maar aangezien we niet zo veel verdienen zonder baan.

Mission impossible  1 en 2 dus.

Bezig met opdracht 1, vele sollicitatiebrieven sturen, maar zoveel docent bouwtechniekers worden niet gevraagd, en een zo goed als volle baan zijn er niet veel, en wie wil er nog zo'n 50+ er.
Ja een paar 20% of 40% banen, maar daar kunnen we niet van leven.


Bezig met opdracht 2, logeren, zwerven van het ene huis naar het andere, en soms 3 of 4 verschillende bedden per week. In de ochtend wakker worden en even bedenken waar sliepen we ook alweer, en in welk dorp, stad!
Gelukkig zijn er mensen die ons een kamer of zelfs een heel huis aanbieden als ze op vakantie zijn.
Dus het geven geven geven zit er bij sommige mensen ook in, al zijn ze in de minderheid.

Nu bijna drie weken verder.

Ik (Rudi) heb een baan in de buurt, precies wat ik nodig heb en als docent bouwtechniek (hoe is het mogelijk hè).

We hebben een huis dat we voor niet al te veel geld kunnen huren in een rustige dorpje in de buurt.

Is Mission impossible dat toch mogelijk, jullie kunnen hierover denken wat je wil maar wij weten dat het geen toeval is wat hier voor onze ogen gebeurd is.
Staat er ergens niet geschreven dat alles mogelijk is voor wie geloofd. wij kennen iemand die weet wat wij nodig hebben, we hebben wat geduld, en vertrouwen moeten hebben in HEM, maar uit eindelijk zegent hij ons!!
Wat zijn we enorm trots en dankbaar dat we die God mogen kennen!
Hij laat ons niet in de steek en dat heeft Hij maar weer eens bewezen.

Hoe het verder gaat met deze blog, als er inspiratie is om verder te schrijven zullen we dat zeker af en toe blijven doen, en wie weet komt er een dag om nieuwe avonturen te beleven ergens op de wereld.


Rudi & Monique <><

Weer afscheid nemen! (laatste blog vanuit Suriname)

Nog een week en dan vertrekken we weer richting Nederland.
Je zal denken, dat we dat toch al wel een beetje gewoon zijn om afscheid te nemen, en mensen weer los te moeten laten.
Dat is waar maar het blijft toch moeilijk om mensen achter te laten waar we een aantal maanden mee opgetrokken hebben.

Zo is er Harm en Jessica Nederlanders die hier met hun kinderen al een anderhalf jaar wonen en vrijwilligerswerk doen onder de kinderen en tieners.
Het is niet niks om alles achter te laten en met je gezin naar Suriname te vertrekken.
Terug kijkend hebben we heel wat avonturen beleeft met Harm die een echte natuurvriend is.
kijk op http://www.oosterhuis-suriname.nl voor meer informatie over Harm en Jessica.

Rogier ook Nederlander woont met zijn gezin al vijf jaar in Suriname en werkt met de drop-out 's, dit om ze een mooie toekomst te geven, daar waar ik met deze groep een kleine bijdrage heb mogen leveren. Op die paar maanden krijg je toch wel een band met elkaar.
kijk op http://www.adopteereendropout.nl voor meer informatie over Rogier en zijn werk.

Roos en Robbie een Surinaams koppel met Mario een meervoudige gehandicapte jongen, die Monique bijstaat en helpt waar het kan.
http://www.stichtingromario.nl voor meer informatie over Mario.

Bitra die een schoonmaakster is van Lob Makandra, waar we een speciale band mee hebben gekregen, en die we de liefde en aandacht hebben kunnen geven die ze verdiend!

De kinderen van het kinderhuis die we persoonlijke liefde en aandacht hebben mogen geven en een steentje bij hebben mogen dragen aan de opvoeding van de kinderen en het begeleiden van de pleegouders.

Het rijtje is hiermee nog niet klaar we hebben nog, Jennifer en Eddy, Sila, Gloria en Winston, Salomien, Robert, J.K en nog vele andere.

Allemaal mensen die op onze pad gekomen zijn en waar we afscheid van moeten nemen, sommige voorgoed en andere die zien we misschien nog terug in Nederland.

Maar we danken God voor al deze mensen die ons gegeven zijn geweest.

Maar ook kijken we uit naar al die nieuwe mensen die we gaan ontmoeten, mensen die op ons pad gaan komen op onze nieuwe baan, rondom ons nieuwe woonplaats waar dat ook moge zijn.

Onze toekomst is nog een groot vraagteken, we weten nog niet welke kant het op gaat met ons leven.
Maar zoals we al meer mee gemaakt hebben, God zorgt voor ons en waar we ook terecht gaan komen, het is altijd op de beste plaats.
Tips blijven altijd welkom natuurlijk!

Maar eerst gaan we genieten van het weerzien van onze kinderen, ouders en familie en kennissen.

Wij wensen u allemaal een hele fijne vakantie, en blijf onze blog volgen!!!

Rudi & Monique <><

Aanpassen, een appeltje eitje.

Nog een maand en dan zijn we alweer een half jaar in Suriname, d.w.z. dat we dan terug naar Nederland komen.
In dat half jaar hebben we heel wat meegemaakt, we hebben de Surinaamse cultuur beter leren kennen.
Het sloffen van de ene plek naar de andere hebben we feilloos onder de knie, een uurtje wachten geen enkel probleem, met Chinese spullen werken, je weet dat het kapot gaat zodra je het in handen hebt.
Alles roest onder je handen vandaan, de kleine miertjes die elke keer weer in je koffie of drinken kruipen.
Het stroom en water wat regelmatig uitvalt, dus de fans die het niet doen, maar ook niet kunnen baden(Surinaams voor douchen)
Het altijd moe zijn, zelfs als je niets doet en lekker geslapen hebt.
De kakkerlakken die wegvluchten als je het licht aandoet en in de keukenkastjes wonen, we schrikken er zelfs niet meer van.
Voor je gaat slapen een half uurtje muggen jagen, tja dat hoort er bij en ja duizend keer gestoken worden zelfs dat word je gewoon.
De kikkers die in de avond een fluitconcert geven, ik zeg wel fluiten want kwaken doen ze hier niet.
Als je ergens loopt in het gras heb je al een gewoonte ontwikkeld om goed uit te kijken voor slangen, er zitten hier tenslotte giftige slangen zoals de Labaria kijk hieronder, waar je liever niet door gebeten wilt worden.

Het liefst hou ik het op vriendelijke slangen zoals hieronder.

Maar boven alles is er de hitte en het zweten en sinds een paar dagen de stortbuien, want het is de regentijd.

Een mens zit toch wonderbaarlijk in elkaar, je past je overal aan in welke omstandigheden je ook zit.

Wat gaan we na Suriname doen? Een goede vraag waar we het antwoord nog niet van weten.
We hebben de laatste maanden net niet genoeg geld gehad om hier te overleven dus hebben we van ons spaargeld moeten bijleggen.
Dit betekend dat we niet meer een dergelijk werk kunnen blijven doen zoals we nu gedaan hebben, misschien krijgen we ooit nog eens de gelegenheid om kinderen of volwassenen waar dan ook te helpen.
Maar voorlopig zullen we terug onszelf moeten voorzien van een inkomen en werk gaan zoeken.
Op zich is dat geen probleem om weer te gaan werken, het probleem is werk vinden!
Ik (Rudi) ben daarom druk aan het solliciteren om weer in het onderwijs aan de slag te kunnen.
Maar solliciteren vanuit Suriname is niet echt handig maar wel mogelijk.
En aangezien alles mogelijk is voor wie geloofd moeten we dit in de handen van God leggen, alleen Hij kan voorzien in werk en inkomen en een woning niet te vergeten.

Dus het is weer spannend afwachten wat er komen gaat.
Als er iemand een tip heeft horen we het graag.

Rudi & Monique <><