Aanpassen, een appeltje eitje.

Nog een maand en dan zijn we alweer een half jaar in Suriname, d.w.z. dat we dan terug naar Nederland komen.
In dat half jaar hebben we heel wat meegemaakt, we hebben de Surinaamse cultuur beter leren kennen.
Het sloffen van de ene plek naar de andere hebben we feilloos onder de knie, een uurtje wachten geen enkel probleem, met Chinese spullen werken, je weet dat het kapot gaat zodra je het in handen hebt.
Alles roest onder je handen vandaan, de kleine miertjes die elke keer weer in je koffie of drinken kruipen.
Het stroom en water wat regelmatig uitvalt, dus de fans die het niet doen, maar ook niet kunnen baden(Surinaams voor douchen)
Het altijd moe zijn, zelfs als je niets doet en lekker geslapen hebt.
De kakkerlakken die wegvluchten als je het licht aandoet en in de keukenkastjes wonen, we schrikken er zelfs niet meer van.
Voor je gaat slapen een half uurtje muggen jagen, tja dat hoort er bij en ja duizend keer gestoken worden zelfs dat word je gewoon.
De kikkers die in de avond een fluitconcert geven, ik zeg wel fluiten want kwaken doen ze hier niet.
Als je ergens loopt in het gras heb je al een gewoonte ontwikkeld om goed uit te kijken voor slangen, er zitten hier tenslotte giftige slangen zoals de Labaria kijk hieronder, waar je liever niet door gebeten wilt worden.

Het liefst hou ik het op vriendelijke slangen zoals hieronder.

Maar boven alles is er de hitte en het zweten en sinds een paar dagen de stortbuien, want het is de regentijd.

Een mens zit toch wonderbaarlijk in elkaar, je past je overal aan in welke omstandigheden je ook zit.

Wat gaan we na Suriname doen? Een goede vraag waar we het antwoord nog niet van weten.
We hebben de laatste maanden net niet genoeg geld gehad om hier te overleven dus hebben we van ons spaargeld moeten bijleggen.
Dit betekend dat we niet meer een dergelijk werk kunnen blijven doen zoals we nu gedaan hebben, misschien krijgen we ooit nog eens de gelegenheid om kinderen of volwassenen waar dan ook te helpen.
Maar voorlopig zullen we terug onszelf moeten voorzien van een inkomen en werk gaan zoeken.
Op zich is dat geen probleem om weer te gaan werken, het probleem is werk vinden!
Ik (Rudi) ben daarom druk aan het solliciteren om weer in het onderwijs aan de slag te kunnen.
Maar solliciteren vanuit Suriname is niet echt handig maar wel mogelijk.
En aangezien alles mogelijk is voor wie geloofd moeten we dit in de handen van God leggen, alleen Hij kan voorzien in werk en inkomen en een woning niet te vergeten.

Dus het is weer spannend afwachten wat er komen gaat.
Als er iemand een tip heeft horen we het graag.

Rudi & Monique <><

Even naar de winkel!

We hebben het al een paar keer over de Chinese winkels gehad maar daar kan je niet alles kopen.
Daarom gaan we soms naar een winkel waar ze westerse spullen hebben b.v. producten van de spar of van de aldi.
Maar dat is een hele onderneming, de laatste keer dat we gingen moesten we met de taxi die gelukkig niet zo duur is, naar de winkel.
Als je dan toch weg bent, is het handig om ook meteen een hapje te eten.

Aan de kassa van de winkel staan er verschillende mannetjes klaar om te helpen met de boodschappen.
Je moet alleen het winkelkarretje maar tegen de kassa rijden en de boodschappen worden op de band gezet en na het gepiep van de kassa in een doos geladen.
Alleen betalen moet je nog zelf doen, jammer is dat!
En dan loopt er nog een mannetje mee naar de auto en zet het zelfs in de kofferbak voor jou.
Met 1 srd ( 25 Eurocent ) als fooi gaan ze weer vrolijk verder.
Maar ik Rudi had een taxi gebeld en zelfs dat is niet eenvoudig, als je zegt over een half uur dan moet je maar hopen dat hij op tijd is en dat hij weet waar hij moet zijn.
Dus met onze boodschappen staan we op de stoep te wachten, na een kwartier stopt er een man met vrouw en twee kinderen en vraagt of wij een taxi gebeld hadden.
Ha dus u bent de taxi, wij zijn met drie personen en boodschappen?
Geen probleem zegt hij, de kinderen achteraan tussen de boodschappen in de kofferbak en wij met z,n drieën op de achterbank.
Zwaar geladen rijden we verder om bij elk putje en hobbeltje in de weg een schurend geluid te horen van de linker achterband en bij elke verkeersdrempel ( en dat zijn er vele en hoge) de onderkant van de auto over de drempel te horen en voelen schuren.
Meneer de taxichauffeur, euu gaat het wel goed zo?
Geen probleem even de band oppompen was het antwoord.
Met een iets minder schurend geluid en met een paar millimeter dunnere onderkant van de drempels zijn we toch thuisgekomen en dat voor € 6,5 een koopje toch, maar dan moet je wel de taximan en zijn gezin erbij nemen.

Een paar weken geleden waren we er ook even tussenuit geweest en op de terugweg en na een paar cocktails zag Robert een vuilniswagen met een zwaailamp rijden en zei: "hè daar heb je een strooiwagen!!"
Niet dat hij teveel gedronken had, maar s'avonds, een grote wagen met oranje zwaailampen, hij was even vergeten dat we in Suriname waren.
We hebben daar wel erg om moeten lachen en plagen hem daar nog regelmatig mee.
Robert is een Nederlandse Jongeman die hier ook al bijna drie maanden rondhangt, en ook nog wat vrijwilligerswerk doet op Lob Makandra.
Nu ja Nederlandse jongen, vanuit de achterhoek is dat nog Nederland?

Ook de plaatselijke school bezocht, met meer dan 1200 leerlingen waarschijnlijk de grootste school van Suriname.
Een gedeelte van de school ziet er redelijk netjes uit, maar in de andere helft geven ze les in veel te donkere lokalen van wat vroeger een oude markt was. Met vele klassen naast elkaar alleen gescheiden door wat golfplaten proberen de juffen hier les te geven.

Aan deze juf hebben we de vraag gesteld hoeveel kinderen er in de klas zaten?

52!! Wat 52 kinderen? Maar we zijn dan ook met z,n tweeën was het antwoord.

Zoveel kinderen, als er vijf weglopen heb je het nog niet in de gaten.

Soms als er leerkrachten ziek zijn, moeten ze klassen vrijaf geven omdat er te weinig personeel is.

Mooi hé al die schooluniformen, alle kinderen van de lagere scholen van Suriname lopen in dezelfde kleding, moet je in Nederland eens proberen.

Maar toch slagen ze erin om les te geven, petje af voor deze mensen.

Rudi & Monique <><

Helpen waar het kan.

Als je al een tijdje in Suriname leeft, begin je meer en meer te leren van de cultuur en van de mensen.
We beginnen meer mensen, beter te kennen en vrienden te maken.
Ook beginnen we meer de nood van de mensen te zien!
We horen verhalen van kinderen, waarvan je in het westen geen voorstelling kan van maken.
Kinderen waar van bij geboorte tegen gezegd wordt dat ze eigenlijk niet gewenst zijn, dat ze niets kunnen, en dat ze een last zijn voor de familie, mishandelt, misbruikt, kinderen die niet kunnen lezen of schrijven, omdat ze niet naar school kunnen en ga zo maar door!
Hoe kunnen zulke kinderen ooit een normaal leven leiden als ze volwassen zijn.
Ik spreek niet van een enkel geval, de meeste kinderen zijn zwaar verwaarloosd en hebben een grote nood aan aandacht en liefde.

Ook de armoede wordt beter zichtbaar voor ons, als je op een zondag de mensen ziet komen naar de kerk, denk je dat er geen arme mensen zijn, ze zijn gekleed alsof ze een afspraak hebben met de koning ( in feite is dat ook zo natuurlijk) maar soms echt in het extreme zoals in een avondjapon, kleding met alles daarop aangepast, schoenen, tas enz
Maar intussen weten we dat de mensen veel waarde hechten aan uiterlijke schijn en dan vooral wat hun kleding betreft, vooral op zondag is dat opvallend.
Zo kan het zomaar zijn dat een vrouw een prachtige jurk aan heeft, maar wel in een houten huisje woont zonder vloer en waar amper water en stroom is.
Je kan het je niet voorstellen dat ze die jurk zo netjes kan houden.
Dus de armoede zie je niet onmiddellijk maar als je de mensen beter leert kennen hoor je de vele schrijnende verhalen.
We hebben kennis gemaakt met een kinderhuis in de buurt waar zo een tiental kinderen opgevangen worden.
Er is een grote nood aan helpende handen in kinderhuizen.
Het eerste is natuurlijk geldgebrek en dan zijn er de kinderen die allemaal traumatische ervaringen hebben.
Met deze gegevens kan iedereen wel bedenken dat het uiterst moeilijk is om een kinderhuis te hebben, en dat je ook wel wat in je mars moet hebben om dit aan te kunnen.
Maar sommige mensen voelen zich geroepen zoals ook deze al wat oudere mevrouw die getrouwd is met een creoolse man.
Ze hebben echt een hart voor kinderen met problemen.

Dit kinderhuis kwam op ons pad, en we zijn gaan kennis maken, ze gaven aan dat ze  best wat hulp zouden kunnen gebruiken.
Al gauw zagen we allerlei dingen die niet zo goed liepen, we zagen dat er weinig structuur is, en dat ze zo'n goed hart hebben dat ze het moeilijk vinden om consequent te zijn.
Vanwege privacy redenen kunnen we hier niet verder op ingaan.
Het eerste wat we gedaan hebben is een beetje orde scheppen in de chaos.

Hier zie je wat ik onder een eenpersoonsbed van een jongen onderuit haal, kijk ook even wat er op het bed ligt.
Dit bedoelen we met orde in de chaos scheppen!!

We willen ze graag gaan begeleiden, aangezien we hier in Suriname een cursus hebben gedaan wat te maken heeft met de opvoeding van de kinderen, kunnen we hiermee aan de slag en proberen hun adviezen te geven, en merken dat ze daar echt wat mee doen, wat natuurijk heel fijn is!
Ondertussen proberen we de kinderen, persoonlijke aandacht te geven, waar ze echt zienderogen van genieten.
Heerlijk, hier kunnen we echt van genieten, we zijn in het begin van de dit half jaar iets kwijt geraakt, maar we zien dat God het weer terug geeft ook al is het op een andere manier
Dus hier gaan we ons vooral op richten de komende maanden, met daarnaast de andere taken die we hier hebben!

Wat is het heerlijk om andere mensen in nood te helpen, we kunnen het iedereen aan raden, je krijgt er ook weer zoveel voor terug!!!

Tot slot nog een leuk filmpje, wat doen de jongens in Suriname als ze dorst hebben?
Ze plukken een kokosnoot gooien die een paar keer op de grond en drinken maar.

Rudi en Monique <><

Geen paaseieren, geen koningsdag

Pasen in Suriname, dat hebben we ook alweer meegemaakt.
Ook hier gedenken ze dat Jezus aan het kruis is gestorven en nog belangrijker is opgestaan uit de dood.
Het is hier de gewoonte om met Pasen mensen te dopen, dus werden er op paaszondag maar liefst 16 mensen gedoopt.
In het plaatselijk zwembad wat hier uiteraard in de open lucht ligt, werd er gedoopt.
Na het dopen is er zoals wel meer gebruikelijk is, eten voor iedereen, dat wordt hier overal gegeven in piepschuim bakjes, handig maar zeer milieuvervuilend.
Na het eten zie je dan overal piepschuimen bakjes liggen, die dan nog eens onder handen (poten) genomen worden door de plaatselijke honden en een heleboel ongedierte.
Overal naast de wegen ligt vuil, net toen we naar de plaatselijke winkel wandelde, liepen we achter een vrouw met een paraplu.
Nee niet voor de regen maar voor de zon.
Maar we zagen dat die paraplu kapot was, dus die werd gewoon naast de weg gegooid bij al de andere troep.

En natuurlijk geen koningsdag geen feest voor de koning, alhoewel er hier regelmatig feest wordt gevierd voor een andere Koning, meestal zondag's in de kerk.
En dat gaat er hier een beetje luidruchtiger aan toe dan in de meeste kerken in Nederland.
Ook de vele danspasjes en de swingende muziek ontbreekt niet, ja op dat vlak kunnen wij nog wat leren van de Surinamers.

Maar de afgelopen week is het verschrikkelijk druk geweest, maar liefst tweehonderd mensen waren komen logeren in Lob Makandra, voornamelijk vrouwen.
Elk plekje was bezet en dus ook naast ons in de twee slaapkamers zaten een heleboel tienermeiden.
Die hadden natuurlijk feest op de kamer, dus van slapen is niet zoveel terecht gekomen.
Daarom zit ik een beetje sacherijnig en met slaaptekort deze blog te schrijven.

Maar gelukkig zijn de bezoekers allemaal weer naar huis dus de rust is wedergekeerd, heerlijk is dat toch, of worden wij te oud voor dit soort avonturen!

Vorige week toen we weer eens naar de plaatselijke winkel gingen.... hier is een beetje meer uitleg nodig.
Er zijn hier zeer veel winkels soms wel naast elkaar, al die winkels zijn van Chinese eigenaars.
In elke winkels zijn dezelfde producten te verkrijgen en niet duur, alleen zeggen ze hier, dat Chinese spul is van minder goede kwaliteit, en dat is ook zo.
Je kan het 1 keer gebruiken en dan is het al kapot of het is verroest.
Maar handig is wel dat al die winkels van s'morgens vroeg open zijn tot tien uur s'avonds en dat elke dag van de week ook zondags.
Dus lopen we heel vaak naar de winkel, hij is toch altijd open.
Dus we wandelen langs een grasveldje en zagen daar een slang zitten in het gras.

Ik wil ze wel graag op de foto natuurlijk maar moet voorzichtig zijn, want hier zitten giftige slangen waar je liever niet door gebeten word.
Dus de plaatselijke specialist Harm gebeld, die echt gek is op slangen.

Harm is een Nederlander die hier met zijn vrouw en bijna drie kinderen al anderhalf jaar op Lob Makandra woont.
Je hoeft maar naar Harm een slang te roepen en hij staat al voor de deur.
Harm komt aangesneld en stelt onmiddellijk vast dat het geen gifslang is, het is een kielrugslang.

Na twee pogingen en voor die slang het in de gaten heeft, heeft Harm ze al te pakken.
Ik heb mijn foto en Harm is tevreden dat hij weer een slang gepakt heeft en natuurlijk weer vrijgelaten want de Surinamers willen alle slangen onmiddellijk doodmaken.

Even heel iets anders,
Er was ons ter oren gekomen dat er hier een gezin was met 7 kinderen die het niet breed had, dus wij dachten misschien kunnen we haar een kleine bijdrage geven, er werd ons aangeraden om haar iets ervoor te laten doen want ze pakken niet zomaar geld aan!
Een afspraak met de moeder gemaakt en gevraagd of ze eventueel iets voor me zou willen strijken en jawel ze wilden dat wel doen.
Heel fijn maar op zich  vind ik het niet prettig om iemand voor me te laten werken maar goed ik dacht dit is voor het goede doel!
Tijdens het strijken gezellig gebabbeld en vertelde ze dat ze een baan had op de kinderopvang maar dat ze daar ook bitter weinig verdient.
Maar ook vertelde ze dat ze haar kinderen soms geen eten kan geven of niet naar school kon laten  gaan omdat ze geen geld had voor de bus.
Dit zijn toch wel schrijnende verhalen, en zei tegen haar ik ben even weg even wat boodschappen doen, ik stond in de winkel en ik dacht dat gaat vandaag niet gebeuren dat ze haar kinderen niets te eten kan geven, dus heb ik wat voor haar meegebracht!
Ze was na twee uur strijken klaar, dit ging op z,n Surinaams maar we hebben zo gezellig de tijd gehad om elkaar wat beter te leren kennen.
Ze ging naar huis met een kleine bijdrage en een tas met boodschappen, later hoorde ik dat ze het gezellig vond, en haar kinderen met een gevulde buik naar school kon laten gaan omdat ze genoeg geld had nu.
Dan ben ik dankbaar dat we hier zijn en iets kunnen betekenen voor een ander, ook al zijn het kleine dingen in onze ogen.
Maar het zijn de kleine dingen die het hem doen toch!!

Rudi & Monique <><