De Awari's ?

Nu we hier op Lob Makandra zijn, keert de rust weer een beetje terug, en proberen we opnieuw ons plekje te vinden
We hebben wat lastige weken achter de rug, maar willen er ook hier weer volledig voor gaan, het is weer opnieuw beginnen, maar langzaam aan lukt dat weer aardig!
We geloven dat we ook hier, niet voor niets zijn!!

We wonen nu in een gastenverblijf, waar we een slaapkamer hebben en als er meer gasten zijn een gezamenlijke woonkamer, wc en een douche met alleen maar koud water.

Gelukkig zijn er nu niet veel gasten, dus hebben we het voorlopig rustig.
Er is geen airco, dus het is puffen, de temperatuur kan behoorlijk oplopen als de zon op het dak staat en met alleen een windmolen ..........

We maken hier heel wat mee, een paar anekdotes,

Laatst gingen we een broodje halen in een soort snackbar, een oude man die op een stoel zit waar de vloer onder zijn voeten al helemaal afgesleten is ( we denken dat hij er al heel wat jaren zit ) vraagt:
wat wil je?
We kijken op een grote menukaart op de muur en vragen een broodje kaas....... hebben we niet, krijgen we te horen mmmm een broodje worst dan, hebben we niet zegt hij weer mmm ...een ander broodje maakt niet uit met wat? Hebben we niet was weer het antwoord euhh wat heb je dan wel was onze vraag?
Kijk maar op de menukaart was weer het antwoord, frustrerend nee hoor alleen doorvragen tot ze wel iets hebben!!!
(we hadden even het gevoel dat we bij andre van duin in de buurtsuper waren beland hihi)

Bij de dokter, geen afspraak maken gewoon erheen gaan en wachten tot je aan de beurt bent, 1 uur 2 uren of langer geen probleem gewoon wachten.
Een computer hebben ze niet, alles gaat gewoon in een schrift, trouwens als je ergens iets vraagt krijg je vaak het antwoord eventjes wachten.
Geduld hebben leer je hier wel.
Maar de dokters hebben hier wel tijd voor je!
We gingen weg en vroegen aan de dokter wat kost ons dit, toen zei de dokter 'je hoeft niets te betalen, maar als je aan mij denkt mag je voor mij bidden!'
Onze mond viel open, dat hebben we nog nooit meegemaakt, en natuurlijk hebben we voor deze arts gebeden !!

Met de taxi weg geweest, meneer hoeveel kost het? 12 SRD (Surinaamse dollar) meneer, twaalf dat is veel! normaal is het maar 11 SRD dat wil ik betalen. Nee geef maar 10 SRD dan, ik wil 11 SRD geven, nee ik wil 10 SRD ok dan 10 SRD begrijp jij het nog, ik niet.
Trouwens 1 SRD is 22 eurocent, dus waar hebben we het eigenlijk over.

Oja, de awari's, we wonen boven naast onze buren Eddy en Jennifer, we hebben een gezamenlijk terras.
Op een nacht zagen ze een awari die een lepel kwam halen en de lepel ( waarom een lepel, geen idee) mee nam naar zijn hol.
Dat hol is tussen het plafond en de houten vloer, niet bij te komen.
Rudi kan jij iets doen om die awari's te vangen was de vraag? Tja hoe ziet dat beest eruit en hoe groot is dat dier dan ?
Een soort stinkdier met een rattenstaart??? Nooit gezien dacht ik.
Dus een beest vangen die ik nog nooit gezien had, dat was de opdracht.
Dan maar een val gemaakt die ik dacht dat het groot genoeg moest zijn, een stukje brood erin en afwachten maar.

En ja hoor de volgende morgen een awari gevangen!!

Na overleg met Surinaamse mensen, die de beestjes liever dood zien dan levend, hebben we toch besloten om ze een eind verderop vrij te zetten in een bos!

Intussen hebben we al 5 awari's gevangen en 2 katten, wie weet wat vangen we nog allemaal, ze zijn blij dat ze er vanaf zijn, omdat deze beesten als ze in het nauw zijn behoorlijk kunnen bijten, kijk maar eens naar die tanden.

en ze laten in de keukenkastjes hun behoefte achter wat behoorlijk stinkt dus!
Maar het viel op dat het kleine awari's zijn die we vangen, dus moeder en vader awari moeten hier nog ergens rondhangen.

Op een morgen kijken we uit ons raam en zien we moeder awari langs huppelen, een monster bijna zo groot als een kat, oei moet ik dat beest nog vangen, is mijn val wel groot genoeg?
Als je zo een beest s'nachts tegenkomt, krijg je de schrik van je leven.
Maar het is een uitdaging om dit monster te vangen, dus zullen we het blijven proberen.

Rudi & Monique <><

Roerige tijden

Het heeft wat langer geduurd dan normaal om een nieuwe blog te plaatsen, maar er is dan wel wat veranderd in onze situatie.

We zijn nu acht weken in Suriname. Na een hartelijke ontvangst zijn we gestart met de werkzaamheden als gastouders voor een groep kwetsbare jongeren. Ondanks enkele lichtpuntjes werd de situatie door weerstand ter plaatse helaas te zwaar.

Als er iemand hier meer uitleg over wil, mag je altijd contact met ons opnemen!

Na intensief overleg met Stichting Koningskind en gebed hebben we besloten om zich bij een ander project in te zetten voor Gods Koninkrijk, namelijk Lob Makandra.

Lob Makandra is een project dat zich richt op het ondersteunen van kinderen uit één van de grootste achterstandswijken in Suriname (Sunny Point). Op basis van naastenliefde worden zij geholpen met onderwijs en opvoeding, ongeacht de religieuze en/ of etnische achtergrond (zie www.lobmakandra.com). 

We zullen zich onder andere gaan inzetten voor (gehandicapte) kinderen, dropouts, buurtjongeren, het inrichten van een bibliotheek en andere hand en spandiensten.

Hierover later meer.

De verandering van project heeft tot gevolg dat we meer kosten hebben voor levensonderhoud. Het betreft ca. 150 euro per maand. Wij danken u voor u steun en bijdrage,

Het verblijf bij Lob Makandra betekent ook een andere bankrekening. Vanaf heden verzoeken wij uw giften over te maken op PG Immanuël te Haarlem (ANBI):NL69ABNA0447020811 o.v.v. Suriname Rudi & Monique

Dus hebben we roerige tijden achter de rug, maar zien uit wat er de komende maanden gaan beleven.

We zijn nu op een andere locatie, maar onze missie blijft dezelfde, kansarme kinderen een kans geven.

We hebben alvast enkele mooie foto's verzameld.

Als we uit ons raam kijken kunnen we bijna kokosnoten plukken! Helaas kunnen we ze niet eten.

Rudi & Monique <><

koud (maar niet in Suriname)

Het is en blijft een rare gedachte dat het koud is in Nederland terwijl we hier rondlopen in een korte broek en een shirt en slapen onder een laken met een ventilator die op ons blaast.
Gelukkig, omdat we niet zo ver van de kust zitten, is er soms een heerlijk briesje die voor enige verkoeling zorgt.
Deze winter zullen we dus weer geen sneeuw zien, voor de tweede winter op een rij.
Niet dat we klagen, maar een echt winters landschap heeft wel iets moois.
Maar voor de kachel (open haard) zitten met een warme mok chocolademelk (met veel slagroom) heeft ook wel een bepaald sfeertje.

We hebben intussen al twee verjaardagen meegemaakt, zingen voor de jarige in het Surinaams kunnen we nog niet, maar happy birthday dat lukt nog wel.
Je ziet dat ze onwennig zijn van al die belangstelling die ze dan krijgen en de cadeautjes natuurlijk.
Ze mogen zelf kiezen wat ze die dag willen eten, dat doet me denken aan de tijd dat ik jarig was.
Ik koos elke keer weer aardappelkroketten met kip en appelmoes, lekker is dat toch.

De taart was heerlijk en iedereen is weer tevreden naar bed gegaan, alhoewel we onze jarige moesten troosten omdat hij zijn thuis toch wel erg miste.

Vorige blog nog beloofd over een lugubere gedachte
Nu hier komt ze.
Achter ons huis is een ziekenhuis waar het elke dag heel druk is, niet dat we daar zoveel last van hebben, maar er komen regelmatig ziekenwagens met sirene voorbij.
Ook is er in de buurt een crematorium.
Dus regelmatig komen er ziekenwagens voorbij, maar alleen bij sommige ziekenwagens die voorbijrijden beginnen onze honden en de honden uit de buurt te huilen.
Nu wordt er vertelt, dat als de honden huilen er een bijna dode of dood mens in de ziekenwagen ligt.
Of dit waar is heb ik nog niet kunnen controleren, ik kan moeilijk een ziekenwagen met sirene aanhouden en vragen of er iemand in ligt die dood is.
Maar elke keer als de honden huilen als er weer eentje voorbijkomt, zeggen we tegen elkaar, er komt weer een dode voorbij gereden.
We vragen ons af of dit nu werkelijk kan of dat het een verhaaltje is, het blijft een feit dat de honden heel soms huilen, en er dan inderdaad een ziekenwagen voorbijkomt.
Zouden ze het kunnen ruiken?

Rudi & Monique <><

  

De zeepsop hond

De eerste weken Suriname is weer aanpassen, andere cultuur, warmte, muggen, blaffende honden, links rijden enz..
Over honden gesproken, we hebben hier in het huis 4 honden die waken over onze veiligheid en die zorgen ervoor dat we minder nachtrust hebben. (Intussen zijn het nog maar 2,5 honden, 1 puppie en 2 grote honden)
Dus blaffen doen ze goed, op een dag was er paniek, 1 van de honden was met zijn kop vastgeraakt in een gat van een muurtje.
Met zeep en water over zijn kop probeerde we de hond te verlossen, even dacht ik ofwel de muur kapot ofwel de kop eraf, maar met een aardappelschilmesje was dat te moeilijk en te gruwelijk.

Maar na een vijftien minuten en veel trek en duwwerk is hij uiteindelijk verlost van een zekere dood.
Hij heeft nog een dag met zijn ogen dicht gelopen van de zeepsop in de ogen, maar uiteindelijk is het goed gekomen.
Nu zal je denken hij heeft zijn lesje geleerd, maar nee hoor een paar dagen later was het weer zover en zat hij weer vast in hetzelfde gat, waarschijnlijk is deze hond dan toch dommer als een ezel.

We hebben een eerste verkenning gemaakt in de buurt, stopt er een man met een brommer, meneer mag ik wat vragen, ik ben net leeg gelopen kan u mij helpen.

Ik onmiddellijk mijn handen op ons geld en verteld dat we dat niet doen.

De man springt weer op zijn brommer en rijd weer verder, is dat hier een gewoonte om leeg te lopen, en wat loopt er dan precies leeg zijn band, zijn geld, geen water meer, geen benzine meer, waarschijnlijk het laatste, toch kan hij nog verder rijden ?

We hebben ook al vele (spook)verhalen gehoord, er schijnt ergens in de buurt s'nachts een lijk koets rond rijden, wij hebben het nog niet gezien want wij doen s'nachts wel wat anders dan naar een lijk stoet te kijken.

De volgende blog hebben we nog wel iets lugubers te vertellen, of is het een Surinaams fabeltje??

Ook hebben we gehoord van een bepaalde slang, als die in huis komt ben je zwanger.

Nu, als die slang hier in huis komt, en Monique wordt zwanger dan eet ik mijn fiets op!

De mensen hier zijn wat bijgelovig.

Maar wij nuchtere Hollanders en Belgen nemen alle verhalen met een grote korrel zout, niet dat er geen God of geestenwereld bestaat, maar sommige  Surinamers hebben toch iets te veel bijgeloof volgens ons.

Maar intussen hebben we ons al wel een beetje aangepast, en zijn we een cursus aan het volgen over hoe om te gaan met kinderen.

Deze cursus wordt gegeven door een Nederlandse vrouw die al een acht jaren in Suriname woont.

Elke week een ochtend zijn we stipt op tijd voor de cursus, maar zoals dat gaat op zen Surinaams, zijn er altijd weer mensen die meer dan een half uur te laat komen.

We begrijpen het niet, hebben die mensen dan een zo'n druk schema, of kunnen ze geen klok lezen.

Wij zouden niet meer binnen durven komen als we zo laat zijn, maar zij zeggen doodleuk goedemorgen, tis dus gewoon hun cultuur!

Rudi & Monique <><