Zomer in de winter.

Toch maar is de stoute schoenen aantrekken en is een blog proberen te schrijven, normaal doet Rudi dat !
Oke waar beginnen we, oja ons nieuwe avontuur naar Suriname!
De laatste avond voor we vertrekken de laatste dingetjes doen, en bij mijn ouders overnachten, om de volgende ochtend te vertrekken.
Afscheid nemen dit keer voorlopig voor een half jaar, maar toch blijft het altijd weer lastig, maar ik probeerde me sterk te houden!
Er zouden ook nog vrienden waar we mee in Indonesië zijn geweest gedag komen zeggen.
Maar we gingen onze koffers vast afgeven aan de incheck balie waar gezegd werd, over een kwartier moet u door de douane heen, we dachten oké dat is snel afscheid nemen ouders, kinderen, zus en zwager, maar nog geen vrienden te zien!
Helaas net na nog iets langer gewacht te hebben, moesten we toch uiteindelijk de douane door en ja hoor, onze vrienden waren net te laat. We baalden behoorlijk omdat we echt niet weten, wanneer we elkaar weer gaan zien, aangezien hun voor jaren weer terug gaan naar Indonesië.
Het vliegtuig in een uur te vroeg,( het zal op z,n  Surinaams zijn hihi) en ja hoor daar komen de tranen toch nog!!
Toch wel heel apart om met allemaal Surinamers in het vliegtuig te zitten het is of iedereen elkaar kent, en zijn gezellig met elkaar aan het kletsten wat gepaard gaat met een vrij harde toon en heel veel gelach!( of komt het door de sterke drank die gratis geschonken word in het vliegtuig!)
Ook na een aantal uur gevlogen te hebben, zien we dat de piloot even zijn ronde doet door het vliegtuig en vriendelijk aan mensen vraagt " Hoe gaat het met U " Maar emmm wie bestuurd er dan ons vliegtuig nu????
Na  9 uur in de lucht gehangen te hebben en een heel stuk over alleen maar een stuk groene jungle gevlogen te hebben, landen we in het onbekende land Suriname.
Wat een grote luchthaven is dat hier, er staan maar liefst 3 vliegtuigen!
De warmte komt ons tegemoet, het zweet breekt ons uit, dit herkennen we nog.

We worden welkom geheten door de directrice en haar zus, met een dikke brassa ( hug), en zo rijden we met een busje van Koningskind nog een uurtje naar onze bestemming.
Even twijfelde we, zijn we nu in Indonesië of toch in Suriname het lijkt toch wel redelijk op elkaar, die arme krotten wijken en daar tussen wat sjieke huizen.
Wat wel opvalt is dat het hier redelijk schoon is op straat en de weg hier ook goed begaanbaar is.
Toen kwamen we aan bij het Koningshuis, de jongens kwamen ons begroeten en hielpen ons met de koffers naar ons stulpje te brengen. Het is klein maar fijn.

 Sanjay en Daniel

 Het koningshuis.

Daniel is de hond van de buren aan het pesten.

Het is opnieuw weer even wennen, sommige dingen zijn toch net weer even anders en weet je Surinaams is ook een taaltje wat we toch ook moeten leren verstaan, ze hebben zo een eigen dialect.
oké ik ga er weer mee stoppen want mijn inspiratie is op, en toch ondanks het wennen weten we dat we hier moeten zijn!
We willen grote dingen verwachten en dan bedoel ik niet van ons zelf, maar het heeft tijd nodig om relaties te bouwen met kinderen die behoorlijk veel hebben meegemaakt!

Rudi & Monique <><

Klaar voor de start

Klaar voor de start zijn we, laat de toekomst maar komen.

Even was het nog spannend, we probeerde online in te checken.
Dat lukte niet dus de paniek begon al boven te komen, we hadden een ander vluchtnummer dan het vliegtuig dat morgen naar Suriname vliegt.
Dus maar het reisbureau opgebeld, we hadden het verkeerde ticket en nummer gekregen, oeps een probleempje.
Gelukkig kregen we toch nog het juiste nummer en hebben we onze boarding passen kunnen printen.
Het zou wat zijn, morgen niet kunnen vliegen, we zouden gewoon van het weekend iemand kunnen tegen komen die denkt dat ze een spook zien als we hier nog vrolijk in Nederland rondlopen.

Maar we hebben alles weer eens ingepakt en opgeruimd in ons tijdelijk huisje.
Onze koffers zijn natuurlijk weer eens te klein en te zwaar, we hebben dan al wel enige ervaring hierin gekregen maar het is toch nog altijd weer een hele klus om niets te vergeten.

Morgen dus gaan we richting het warme weer, dit zal wel weer even wennen zijn, misschien zijn we net voor de kou wel weg, wie weet wat voor weer het hier gaat worden de komende weken, dat vinden we echt heel naar voor jullie hihi !!

Dan is het maar te hopen, dat iemand zoals afgesproken ons komt ophalen op de luchthaven, om ons dan na nog een uurtje met de auto naar ons eindbestemming te brengen.

Via deze weg willen we toch iedereen toch nog hartelijk bedanken voor  jullie gebed en financiële steun.
Zonder die steun zouden we dit niet kunnen doen.
Wil je ons nog eventueel helpen kijk dan op help ons helpen in deze blog.

Dus de volgende blog kunnen jullie verwachten vanuit Suriname!

Rudi & Monique <><

Kerst en oud en nieuw

Het is alweer zover, kerst en oud en nieuw, daarna komt pasen alweer in zicht.
We hebben het gevoel dat het elk jaar sneller komt, maar toch duurt het precies een jaar voor het zover is.
Vanaf november zagen we het al aankomen, tijd genoeg om in de kerstsfeer te komen dus.
En ja dat is gelukt, je kan er ook niet aan voorbij gaan met al die kerstbomen en de duizenden lichtjes die overal aan de huizen hangen.
Toch denken we dan onbewust aan een jaar geleden toen we nog in Borneo zaten.
Toen hadden we helemaal geen kerstgevoel, tja hoe kan het ook bij temperaturen van ruim boven de dertig, en rijst als ons kerstmaal!
Maar dat was niet het enige, je ziet geen kerstboom, geen reclame van kerstspullen, geen home alone 1, 2, en 3 op tv, geen kerstmannen, geen kerstliederen, oeps sorry we hebben wel 1 kerstliedje gezongen dus toch een klein beetje kerst.
Maar kerstgevoel was er niet, het is dat we te horen kregen dat het kerst was, anders zouden we het niet geweten hebben.
Vorig jaar waren we met kerst zonder eigen kinderen wat wel een vreemd gevoel was, want kerst is toch wel een familiegebeuren.
Dan is dat wel een moment dat er een gemis is van familie en kinderen, ook al liepen er honderden kinderen rond ons toch is dat anders.
Gelukkig hebben we dit jaar onze familie in de buurt.

Zo ook oud en nieuw, ze hadden een grote stapel hout op elkaar gestapeld om een mooi oudejaarsvuur te maken, helaas had het geregend en is dat niet kunnen doorgaan en zijn we op 31 dec om tien over twaalf maar in ons bedje gekropen.
Maar we klagen niet elk land heeft zijn eigen gebruiken.
Hoe zou het er in Suriname aan toe gaan met kerst en oud en nieuw???
Dat weten we natuurlijk nog niet, dit jaar gaan we het niet kunnen meemaken, wie weet volgend jaar?

Nog een goede twee weken te gaan, het komt zeer snel dichterbij nu, nog de laatste dingetjes regelen en nog wat afspraken op de valreep en dan onze koffers weer openen en vullen voor ons volgend avontuur!

We willen van de gelegenheid gebruik maken om iedereen een gezegend kerst( en laten we vooral niet vergeten waar kerst oorspronkelijk om gaat) en een gelukkig nieuwjaar te wensen.

Rudi & Monique <><

Het onbekende

Het is voor vele mensen een leuke bezigheid om vakantie's te plannen en soms is dat nog leuker dan de vakantie zelf.

Op de folders en op internet krijg je altijd een verkeerd beeld van de plek waarheen je gaat.
Het zwembad lijkt groot, maar is in het echt vaak veel kleiner als je er eenmaal voorstaat.
De foto's zijn dan ook van de mooiste kant gemaakt en soms wel een beetje aangepast.
Meestal valt het dan tegen als je eenmaal ter plaatse bent, maar ervaren vakantie gangers trappen daar niet meer in.

Wij gaan naar Suriname, het land van het onbekende.
Als ik aan Suriname denk komt er in mijn gedachten onmiddellijk een hangmat aan het witte strand tussen twee palmbomen met een ondergaande zon en een cocktail in mijn hand.

Zwoele muziek die overal klinkt, en dansende en vrolijke mensen en altijd feesten, we verheugen ons er nu al op.

Oeps daar gaat die wekker, het kan niet waar zijn!!!

De echte waarheid is dat we eigenlijk niet echt veel van het land weten, we denken wel dat de mensen vriendelijk zijn, althans de Surinamers die wij kennen in Nederland zijn dat.

Dat het warm is in Suriname en dat ze regenseizoenen en droogseizoenen hebben, en dat de meeste Surinamers Nederlands spreken.

Maar dan houd het een beetje op, de rest is onbekend.

Maar geen nood, gelukkig kunnen we googelen en het eerste wat we tegenkomen is natuurlijk wikipedia waar het volgende staat.

Suriname, officieel de republiek Suriname, is een republiek aan de noordkust van Zuid-Amerika.

Het land grenst in het oosten aan Frans-Guyana, in het westen aan Guyana (voormalig Brits-Guiana), in het zuiden aan Brazilië en in het noorden aan de Atlantische Oceaan. Het land is 163.820 km2 groot en heeft een kustlijn van 386 km.

Meer informatie over Suriname vind u elders op de blog.

Ook hebben we aan verschillende mensen die al vaak in Suriname geweest zijn, informatie gevraagd.

Het blijkt dat er eigenlijk niet echt een strand is met palmbomen en witte stranden.

Maar we gaan niet om op het strand te liggen naar Suriname, we komen om kinderen te helpen aan hun toekomst te bouwen.

Waarom? Omdat er geschreven staat dat we zorg aan de armen en wezen moeten verlenen en die opdracht willen we letterlijk nemen.

Nu kan je zeggen, in Nederland zijn toch ook arme kinderen..... ja dat klopt, maar er zijn in Nederland vele instantie's die hiervoor zorgen en ja wat is arm, daar denkt iedereen anders over denk ik.

Intussen hebben we de vliegtickets binnen, we vertrekken op dinsdag 7 januari vanaf Schiphol naar Suriname.

Dus het onbekende zal niet lang meer onbekend blijven, we zullen het meemaken en beleven hoe het leven in Suriname er aan toe gaat.

Rudi & Monique <><