Een heleboel beestjes.

Zoals in een vorige blog beloofd, gaat het deze keer over beestjes.

Als je naar Borneo komt, en je bent bang van insecten kan je daar beter wegblijven.
Als eerste zijn er de vele muggen, toen we daar net waren kregen we de ene muggenbeet na de andere, dit zagen we ook bij de bezoekers die er net waren.
Toen we er voor langere tijd waren, leek het of de muggen ons niet meer zo lekker vonden en kregen we bijna geen muggenbeten meer.
Ik heb een vermoeden dat er iets in het eten zit wat de muggen op langere termijn niet meer lusten, maar een echte verklaring heb ik hiervoor niet, wie het weet mag het zeggen.

Insecten in alle soorten en maten, als we in de avond onze deur binnen gingen, moest ik eerst een tiental kleine hagedissen wegjagen die op het buitenlicht afkomen. De uitwerpselen van die beestjes zie je ook overal binnen en buiten het huis, ja ook binnen zitten ze, maar het went wel als je in je bed ligt en de hagedissen zitten tegen het plafond. Alleen maar hopen dat ze niet in de ventilatoren terecht komen, dan vliegen ze in duizend stukjes in het rond.

Mooie vlinders en motten, daar hebben jullie vorige keer al foto's van gezien vliegen er overal, een mooi gezicht is dat.
Als je ergens zit kan het zomaar zijn dat er een of ander insect plotseling op je arm komt landen, met een beetje geluk heb je hem verjaagd voor dat hij een hapje neemt.
Grote vliegende torren, sprinkhanen, grote vliegen en reuzenmieren het zit er allemaal. Soms lijkt het zoals in die film, wanneer de mensen gekrompen zijn en de insecten reuzeninsecten geworden zijn.
Ze zijn allemaal net een slag groter als in nederland !!
Maar beelden spreken meer als woorden, vandaar de vele foto's en filmpjes die hieronder volgen.

Hier een paar kriangen ( een soort grote vliegen ) bij elkaar, als je erop knijpt komt er een geluid uit.

Als er een beestje in de handen van de kinderen valt dan is het zijn leven niet meer zeker, deze heeft het uiteindelijk niet overleeft.

Een sprinkhaan?

Een hagedis vastpakken is toch wel een beetje gevaarlijk, hij kan altijd bijten, bijzonder is dat hij van kleur kan veranderen.

Slangen zitten hier ook veel, maar je ziet ze niet zoveel, zover ik weet is er nog maar 1 man gebeten door een slang van een goede meter, gelukkig was het geen gevaarlijke slang. Verder zie je af en toe een slangetje, maar als de kinderen ze zien beginnen ze onmiddellijk met stenen en stokken te gooien totdat er geen leven meer inzit, jammer vind ik dat, maar zo gaat het hier.

Deze is levend gevangen, een onschuldig mooi slangetje.

Als je deze in je dromen tegenkomt, overleef je het waarschijnlijk niet, ze zien er dan ook zeer gevaarlijk uit, er zijn kinderen die de hoorn afbreken en er dan uren mee spelen, trouwens de insecten worden door sommige kinderen zwaar mishandeld tot de dood erop volgt. Iets wat wij in het westen niet kunnen voorstellen. Ze laten twee verschillende insecten tegen elkaar vechten of ze binden er een draadje aan vast en laten ze vliegen. Soms spelen de kinderen met grote bijen en worden ze gestoken, met het gevolg een opgezwollen hand en de raad niet meer met bijen te spelen. Toch zie je ze dan later weer met die beestjes spelen.

Een soort worm, ze zeggen dat hij gevaarlijk is, we hebben het maar niet geprobeerd.

        

Een soort wandelende tak, zag er gevaarlijk uit, maar was onschuldig.

Tja het gevolg van al die beestjes.

Een aapje blijft leuk om te zien.

Dit beestje zat in de kamer van een bezoeker, geen idee wat het was, maar heb hem maar netjes buitengezet met de nodige voorzichtigheid.

Nog een hagedis waar de kinderen graag mee spelen.

Een insect in het stopcontact steken en er dan aan voelen, het beestje beweegt met de vleugeltjes en je  krijgt schokjes door je lichaam, leuk toch. Het lijken net kinderen.

In plaats van de hond uit te laten, de kever uitlaten.

Mooi maar wat het is geen idee.

Mieren zitten er in alle maten en soorten, van hele kleintjes tot reuzemieren zoals deze.

Voor de dames een mooie halsketting met een levend beestje.

Vogeltje jij bent gevangen.

Nog zo'n raar beest, een soort gordeldier dat de jongens gevangen hadden.

De vraag die gesteld wordt : is het een jongen of een meisje, ze denken een meisje.

Hopelijk hebben jullie van deze blog genoten, zoals je weet kan je altijd reageren.

Rudi & Monique <><

Terug in Nederland!!!

Na een lange vlucht zijn we eindelijk terug in Nederland.
Gelukkig was het redelijk goed weer, dus was het niet verschrikkelijk koud zoals we verwacht hadden, maar aardig zomerweer.
Het weerzien van de familie was erg leuk, achteraf gezien leek het of we voor drie weken op vakantie geweest waren zo vertrouwd was het.
Het eerste wat opviel was het rechts rijden en de vele auto's en bijna geen brommertjes, geen kinderen die langs de weg spelen, geen kippen en honden op en naast de weg, alle wegen vlak en geen putten in de weg.
Wat een snelheid 130 km per uur over de snelweg, voor een gemiddelde Nederlander zijn deze dingen zo gewoon.
Dan de eerste Hollandse maaltijd, aardappel, gehaktbal en doperwtjes waaaauw wat was dat lekker en vettig.
De pijn in onze buik na elke maaltijd is na een week vettig eten eindelijk beter.
Dan de vla met slagroom tja wat moet je daar van zeggen, het lijkt allemaal heel normaal, maar ik kan jullie vertellen dat het een geweldige ervaring was.
Dan alle kennissen weerzien, het is allemaal zo vreemd en toch vertrouwd, er is niets veranderd, het leven is hier gewoon door gegaan zoals we het een jaar geleden achtergelaten hadden.
Alleen onze kleinkinderen weer zien was een verassing, toen we vertrokken konden ze nog niet goed lopen en praten en nu rennen, praten ze en zijn een stuk groter geworden.
Ook op bezoek geweest bij onze oude werkgevers die we vorig jaar verlaten hadden.
Ook dat was of we niet weg geweest waren, voor ons is er veel veranderd, maar de mensen hier zijn allemaal stil blijven staan, tenminste zo lijkt het voor ons.
Intussen kunnen we gewoon tv kijken en internetten zo veel we willen, de serie's kan je zo weer volgen, zelf de eindeloze reclame is nog even irritant.

We missen de kinderen in LWV wel, maar we weten wel dat ze in goede handen zijn bij de vele vrijwilligers daar.

Nu zijn we in afwachting wat komen gaat, we zijn benieuwd wat de toekomst brengen zal.

Rudi & Monique <><

Terug naar Nederland

Terug naar Nederland, wat moeten we verwachten, iedereen weerzien.

Hoe zou iedereen eruit zien, ik denk op zen minst 1jaar ouder !!

Een beetje bijgekomen of een beetje magerder geworden, wat ik betwijfel in die consumptiemaatschappij, maar ouder geworden zal zeker een feit zijn net zoals wij.

De vraag is kunnen we wel weer wennen in Nederland, gaat het geen gigantische cultuurschok worden.

Van alles op zijn tijd, naar een agenda leven en snel van afspraak, naar afspraak en op tijd zijn, niet zoals hier, op tijd zijn mag een half uur uitlopen.
We zijn al zo on-Nederlands dat ik in Maleisië met tien euro wilde betalen i.p.v. tien ringgits, ik herkende gewoon die euro's niet meer, hoever kan een mens komen.

We zullen alles over ons heen laten komen en hopen dat we het aankunnen.

Dit is de laatste blog vanuit Kuching, we zijn weer terug van onze vakantie in Bali.

Lekker om helemaal niets te doen, het echte toeristenleven heeft wel iets voor eventjes dan wel te verstaan, we moeten er niet aan denken om de rest van ons leven te moeten luieren op het strand, dat zou snel vervelen.

De verkopers aan het strand waren soms lastig en lieten je niet met rust, van alles willen ze verkopen, maar als je je dan bewust word dat die paar vruchten, of dat ene kettingkje hun enige inkomen is, dan kan je het wat beter begrijpen. grappig als ze zeggen dat hun product goedkoper is dan bij de Hema, kan je nagaan hoeveel Nederlandse toeristen er daar rondlopen. 

Zo hebben we toch wel wat leuke gesprekjes gehad met die mensen, en een kijkje mogen nemen in hun leven!

Toen we weer vertrokken naar Kuching hadden we een taxi gevraagd om ons naar de luchthaven te brengen.

We dachten dat we niet te vroeg op de luchthaven moesten zijn, en  hadden berekend voor de rit ernaar toe drie uur.

Dit omdat we toen we daar aankwamen maar twee en een half uur gereden hadden.

We stappen in de taxi en zeggen een drie uur rijden zeker, wat zegt die man zeker vier uur rijden met dit verkeer.

Kan je nagaan welke stress erop ons afkwam, dus hebben we maar 20 minuten de tijd om in het vliegtuig te komen!!!!!

De man begint onmiddellijk te rijden en ook wel te stressen, hij weet binnenweggetjes te vinden waar het minder druk is, gelukkig was het een ervaren bestuurder en wist ons toch nog op tijd en veilig bij het vliegveld af te zetten.

Maar eind goed al goed we zijn weer in Kuching, komen we erachter dat er iets mis is met ons e-ticket omdat we niet online kunnen inchecken, dus weer gestress, kunnen we wel naar huis vliegen?
Maar hopelijk als jullie dit lezen zitten we al in het vliegtuig onderweg naar Nederland of zijn we al helemaal terug vernederlands.
Of we moeten met een later vliegtuig komen omdat het niet in orde komt, nu gaan jullie stressen zeker!!!

Rudi & Monique <><

Europa verdwenen?

Drie weken zonder internet, dus drie weken geen blog kunnen schrijven, afgesloten van de wereld voelt niet prettig.
De man die internet kwam maken moest helemaal van een ander eiland komen, en was toevallig ook nog de enige monteur van de maatschappij.
Op een paar uur afstand van LWV is hij gestrand, omdat er feestdagen waren en omdat hij ziek geworden was.
Er zijn soms feestdagen, dat wil zeggen alle winkels dicht, alle eet tentjes dicht, niets meer te verkrijgen, zo hebben we donderdag geen kip kunnen eten gewoon omdat de winkels dicht waren en er geen markt was waar ze kip halen voor 500 mensen.
Dus zijn we intussen al drie weken aan het wachten tot die enige monteur het internet komt maken.

We zeggen soms tegen elkaar, zou Nederland en Belgie nog wel bestaan. Het zou kunnen dat zonder dat we het weten een grote aardbeving of andere natuurramp heel Europa verwoest heeft.
Als we dan het vliegtuig naar Nederland willen nemen zouden de mensen dan zeggen, hé jullie komen uit de jungle van Borneo zeker, weten jullie niet dat Europa verdwenen is? En het zou nog waar zijn ook.
Zo hebben we pas ontdekt dat Friso er niet meer is en dat Belgie een andere koning heeft.


Intussen hebben we afscheid genomen van LWV en zijn in Kuching aangekomen na een lange busrit waarvan de bestuurder verschillende keren bijna in slaap viel.

Ook niet moeilijk om in slaap te vallen, de chauffeur rijd zonder te stoppen in het midden van de nacht wel zes uurtjes achter elkaar, de airco staat dan wel voluit en soms de muziek ook, maar dat maakt niet uit!

Heb je al een busbestuurder met een bus zien rijden met zijn slippertjes, nu wij wel.

En hard rijden dat deze man deed, dit was weer echt ogen dicht en hopen dat het goed gaat.

We waren zo snel dat we aan de grens 2 uur moesten wachten omdat deze pas open gaat om 6 uur in de ochtend.
De mensen staan met honderden brommertjes te wachten tot het hek open gaat.
Zeker 15 minuten voor 6 beginnen ze hun brommertjes te starten en zetten ze hun helmen op.
Het lijkt wel een wedstrijd wie het eerst over de grens is.
Dan om precies 6 uur rent en rijd iedereen naar de hokjes met hun paspoort.
Er was een man die geld aanbood aan de douanen om iets te verkrijgen voor een bepaalde persoon, dit lukte niet en die man werd weggestuurd, maar ik zag die man nog wat meer geld pakken en hij probeerde het weer opnieuw en nog eens voor de derde keer.
Het lukte niet en de man werd boos weggestuurd, zou het er dan toch eerlijk aan toe gaan aan de grens, mmm. ik denk het niet, het mag gewoon niet te openbaar gebeuren denk ik.

Dus afscheid genomen van de kinderen, niet makkelijk maar het moest nu eenmaal.
Het kwam steeds dichterbij, de laatste werkdag, de laatste zondag, de laatste vergadering, de laatste glimp van de rivier, de laatste nacht, en dan het ergste de laatste knuffels van de kinderen snik...
Kinderen die vele afscheidsbriefjes geschreven hebben, sommige in het Indonesisch of engels, met tekeningen erbij.
In de briefjes schrijven ze soms dingen, waar je hart van breekt, zoals een meisje schreef, jullie zijn echt mijn papi en mami geworden, dankjewel voor jullie liefde en voor de knuffels die jullie mij gaven, ik heb dit nog nooit van mijn eigen moeder gekregen! pff probeer het dan maar is droog te houden!!

Dan een allerlaatste knuffel en het busje in en zwaaien tot we uit het zicht zijn.

Het was wel weer iets dat niet makkelijk was ( het afscheid nemen), maar aan de andere kant weten we dat we over een paar weken onze eigen kinderen weer gaan zien, dat geeft weer hoop.
Dit is wel geen afscheid aan al de bloglezers, we kunnen nog wel blogs schrijven, b.v. over de vele dieren gaan we nog een blog schrijven.

En wie weet wat de verdere plannen worden, wie het al weet mag het zeggen, graag zelfs dan weten wij het ook.

Rudi & Monique <><