Europa verdwenen?

Drie weken zonder internet, dus drie weken geen blog kunnen schrijven, afgesloten van de wereld voelt niet prettig.
De man die internet kwam maken moest helemaal van een ander eiland komen, en was toevallig ook nog de enige monteur van de maatschappij.
Op een paar uur afstand van LWV is hij gestrand, omdat er feestdagen waren en omdat hij ziek geworden was.
Er zijn soms feestdagen, dat wil zeggen alle winkels dicht, alle eet tentjes dicht, niets meer te verkrijgen, zo hebben we donderdag geen kip kunnen eten gewoon omdat de winkels dicht waren en er geen markt was waar ze kip halen voor 500 mensen.
Dus zijn we intussen al drie weken aan het wachten tot die enige monteur het internet komt maken.

We zeggen soms tegen elkaar, zou Nederland en Belgie nog wel bestaan. Het zou kunnen dat zonder dat we het weten een grote aardbeving of andere natuurramp heel Europa verwoest heeft.
Als we dan het vliegtuig naar Nederland willen nemen zouden de mensen dan zeggen, hé jullie komen uit de jungle van Borneo zeker, weten jullie niet dat Europa verdwenen is? En het zou nog waar zijn ook.
Zo hebben we pas ontdekt dat Friso er niet meer is en dat Belgie een andere koning heeft.


Intussen hebben we afscheid genomen van LWV en zijn in Kuching aangekomen na een lange busrit waarvan de bestuurder verschillende keren bijna in slaap viel.

Ook niet moeilijk om in slaap te vallen, de chauffeur rijd zonder te stoppen in het midden van de nacht wel zes uurtjes achter elkaar, de airco staat dan wel voluit en soms de muziek ook, maar dat maakt niet uit!

Heb je al een busbestuurder met een bus zien rijden met zijn slippertjes, nu wij wel.

En hard rijden dat deze man deed, dit was weer echt ogen dicht en hopen dat het goed gaat.

We waren zo snel dat we aan de grens 2 uur moesten wachten omdat deze pas open gaat om 6 uur in de ochtend.
De mensen staan met honderden brommertjes te wachten tot het hek open gaat.
Zeker 15 minuten voor 6 beginnen ze hun brommertjes te starten en zetten ze hun helmen op.
Het lijkt wel een wedstrijd wie het eerst over de grens is.
Dan om precies 6 uur rent en rijd iedereen naar de hokjes met hun paspoort.
Er was een man die geld aanbood aan de douanen om iets te verkrijgen voor een bepaalde persoon, dit lukte niet en die man werd weggestuurd, maar ik zag die man nog wat meer geld pakken en hij probeerde het weer opnieuw en nog eens voor de derde keer.
Het lukte niet en de man werd boos weggestuurd, zou het er dan toch eerlijk aan toe gaan aan de grens, mmm. ik denk het niet, het mag gewoon niet te openbaar gebeuren denk ik.

Dus afscheid genomen van de kinderen, niet makkelijk maar het moest nu eenmaal.
Het kwam steeds dichterbij, de laatste werkdag, de laatste zondag, de laatste vergadering, de laatste glimp van de rivier, de laatste nacht, en dan het ergste de laatste knuffels van de kinderen snik...
Kinderen die vele afscheidsbriefjes geschreven hebben, sommige in het Indonesisch of engels, met tekeningen erbij.
In de briefjes schrijven ze soms dingen, waar je hart van breekt, zoals een meisje schreef, jullie zijn echt mijn papi en mami geworden, dankjewel voor jullie liefde en voor de knuffels die jullie mij gaven, ik heb dit nog nooit van mijn eigen moeder gekregen! pff probeer het dan maar is droog te houden!!

Dan een allerlaatste knuffel en het busje in en zwaaien tot we uit het zicht zijn.

Het was wel weer iets dat niet makkelijk was ( het afscheid nemen), maar aan de andere kant weten we dat we over een paar weken onze eigen kinderen weer gaan zien, dat geeft weer hoop.
Dit is wel geen afscheid aan al de bloglezers, we kunnen nog wel blogs schrijven, b.v. over de vele dieren gaan we nog een blog schrijven.

En wie weet wat de verdere plannen worden, wie het al weet mag het zeggen, graag zelfs dan weten wij het ook.

Rudi & Monique <><

stilte

Voor de vijfde keer verhuist in tien maanden tijd, er zijn niet veel mensen die dat kunnen zeggen, maar wij wel, we worden echte profs hierin.

Dit hopelijk ( je weet maar nooit ) voor de laatste keer, naar een stafhuisje. Zo staan er een eindje van het centrum, acht huisjes op een rij, waar zowel westerse als Indonesische mensen wonen.

Het is wel rustiger hier, alleen kunnen we bijna niet slapen van de stilte, geen potten en pannen van de keuken, geen geschreeuw van de kinderen, geen dichtklappen van deuren, geen geschuif van stoelen en tafels, geen vrachtwagens die voorbij razen, alleen de krekels horen we nog,wat een rust.

Nadeel is natuurlijk weer de afstand die we telkens weer moeten rijden, maar gelukkig hebben we onze brommer waar we al heel veel plezier aan gehad hebben.

Die brommer willen we ook verkopen tegen de tijd dat we vertrekken, jammer dat we hem niet mee op het vliegtuig mogen nemen.

De situatie zoals die nu is, donderdag 11 Juli gaan we weer naar Kuching voor een week.

Dan komen we terug voor een kleine vier weken om dan terug te keren naar Kuching voor een kleine vakantie van 11 dagen naar Bali ( na een jaar zonder vakantie vinden we dat we dit wel kunnen doen )

Naar Bali vliegen is zeer goedkoop, we vliegen van Kuching naar Kuala Lumpur van Kuala Lumpur naar Bali, daarna terug van Bali naar Kota kinabalu dan weer terug naar Kuching om dan de dag erop weer naar Kuala Lumpur om dan uit eindelijk  naar Nederland te vliegen.

Maar voordat het zover is mogen we nog genieten van de vele nieuwe kinderen die binnenkomen.

en de vele visitors die hier komen helpen, er komen groepen mensen overal vandaan, China, Singapore, Duitsland, Schotland, Belgie, Nederland en vele andere landen. Zo komen er allerlei mensen uit verschillende culturen bij elkaar en soms zitten er echt rare snijbonen bij!!

Er zijn bezoekers die hier komen en denken dat de kinderen engels kunnen verstaan, je ziet dan de kinderen de bezoekers met glazige oogjes aankijken, en maar ja zeggen want dat is een woord wat ze kennen. De kinderen zijn te verlegen om duidelijk te maken dat ze het niet kunnen verstaan, grappig om te zien.

Wij zijn de kinderen een aantal Nederlandse woordjes aan het leren, omdat hier redelijk veel Nederlanders komen, zoals "hoe gaat het met jou?" of "goedemorgen" het blijft raar als je een Indonesisch kind tegenkomt, die vraagt: hoe gaat het met jou?

Alleen het woordje "goed" is moeilijk voor de kinderen, de letter G kunnen ze bijna niet uitspreken, het wordt al snel Hoet, ook de letter u is zeer moeilijk, de u wordt hier uitgesproken als oe, dus zeggen ze Roedi tegen mij. Maar geef ons nog wat tijd en iedereen spreekt hier Nederlands, makkelijk toch?

Een van de volgende blogs gaat over eten, maar als voorproefje al een paar foto's, lekker toch de ingewanden van een kippetje?

Ook komt er nog eentje over de dieren die hier allemaal leven, omdat ik zoveel foto's heb, heb ik de vlinders (motten) al een beetje verzameld zoals je kan zien.

Dus we zijn nog lang niet uitgeschreven!!

Schoonmaken

Een dorp met vele huizen, dat vraagt veel onderhoud en schoonmaak.
Onderhoud gebeurd regelmatig door mij (Rudi).
Alles gaat stuk vooral de deuren hebben het hier te verduren, b.v. de aluminium deur van het T.C. het centrale gebouw, gaat wel een duizendtal keer dicht en open per dag.
Ook de muggen gaas ramen zijn regelmatig stuk en moeten gemaakt worden.
In het eerste gedeelte van de nieuwe school zijn er al 160 ramen, en zo komen er nog drie bij.
Hier zie je hoe ik weer eens een nieuwe hor plaats, gelukkig zijn er altijd een paar helpende handen.

Maar ik wil het over schoonmaken hebben, al die gebouwen hebben regelmatig een schoonmaakbeurt nodig.
Iedereen maakt zo ongeveer zijn eigen kamer of huisje schoon, dit schoonmaken gebeurd met een emmer en een zwabber.
Alleen, Indonesische mensen hebben nooit echt geleerd wat schoonmaken is.
In de kampung (dorp) is er weinig schoon te maken, de tegelvloer, de houten vloer of de zand vloer, naargelang het inkomen, wordt alleen maar geveegd en klaar.
Hygiëne kennen ze niet echt, handen wassen voor het eten moet ze echt geleerd worden, en dan nog......
Dus in de keuken proberen we de keukenmeisjes een beetje hygiëne te leren.
Groenten snijden op een tafel aangezien ze gewend zijn alles op de grond te doen, alles goed schoon houden enz..
Handen wassen, haren onder een petje ( topi ), en aangezien ze hier allemaal lange zwarte haren hebben is dat al een hele klus en het zijn allemaal pubers, dus zijn ze in gehoorzamen niet anders als bij ons!!
Zodra Monique de keuken inloopt, gaat de tam tam al en gaan alle petjes op, maar zodra Monique de keuken weer uitloopt gaan er weer veel petjes af!!
Dus moeten ze ook hier soms streng aangepakt worden of mogen ze een niet zo leuk klusje doen!

Ik was eens in de keuken van de school aan het werk, toen ik wat spullen opzij schoof.
Een drietal kakkerlakken, zaten mij aan te kijken, ze dachten waarschijnlijk laat ons met rust.
Dus ik riep naar de plaatselijke keukenhulp, hè hier kakkerlakken, je zou denken maak ze dood of zet ze op zijn minst buiten in de jungle, maar nee hoor hij pakte ze en zette ze doodleuk een eindje verder weer op het aanrecht.
De beestjes gingen vrolijk verder en waren alweer weg voor ik iets kon doen.
De kinderen kijken je aan van, ''waar maak jij je nou druk om''

Ook ramen lappen kunnen ze hier als de beste.
Zoals jullie weten zijn er hier allemaal loevre ramen, maar aan de ingang van het dorp hebben ze een paar volle ramen in de deuren.
Nu zag ik een jongen ramen lappen, hij pakte een emmer en een oude verfroller en begon de ramen met water te rollen.
Het was wel een makkelijke manier om ramen te lappen.
De ramen waren achteraf nog vuiler dan ze waren, we probeerde nog van " zou je niet met een doekje de ramen schoonpoetsen " maar hij schudde van, waarom zou ik dat moeten doen.
Ik dacht, kunnen we dit niet in het westen doorvoeren ramen lappen met een verfroller, dat kan iedereen!!

De schoolvakantie's zijn begonnen, nee geen 7 weken of 2 maanden, maar 4 weken.
Dus is het nu, de kleine  kinderen bezig houden met spelletjes en knutselen enz...
Hier zie je een klein stukje van het programma.

Nu had ik en Jerom de bakker bedacht, we gaan een zoektocht in de natuur doen, we hadden 4 groepen.
De vier groepen moesten 10 voorwerpen gaan zoeken in de jungle, zoals witte stenen, een steen in een hartvorm, een sprinkhaan, een spin, een oude slipper en ook een eitje van een cicak, zoals je weet dit zijn van die kleine hagedisjes die hier overal op de muren zitten.
De groepen wisten alles te vinden behalve die kleine witte eitjes, 1 groep was wel slim, die hadden een levende cicak gevangen en vertelde dat het eitje er nog in zat.
Maar de laatste groep had er niets beters op gevonden om een paar van die beestjes te vangen en open te snijden tot ze een paar eitjes hadden.
Vindingrijk dat wel, maar de dierenbescherming hoeft dit niet te weten denk ik.
Tot slot gewoon maar een paar foto's.

Rudi & Monique <><

Discipline in de morgen

Soms zie je op tv, die chinezen, die voor ze gaan werken allerlei oefeningen moeten doen.

Dit doen ze vooral om zichzelf op te peppen om daarna weer met losse spieren en een frisse geest aan de slag te kunnen.

Op de scholen hebben ze dit ook, daar doen ze een soort vlaggen groet, elke maandag morgen hijsen ze de vlag.

Alle kinderen van school doen hier aan mee.

Dit gebeurd heel plechtig, er mag niet gelachen worden, en alles is zeer strak geregeld en duurt wel 45 minuten voor alles klaar is inclusief het Indonesisch volkslied.

Ook de jongens die gaan werken hebben een soort van opwarming ( alhoewel je moeilijk spreken kan van opwarmen, omdat je hier eigenlijk nooit afkoelt!! )

Ik begrijp dat niet iedereen de filmpjes kan bekijken, maar hier is er weer eentje.

Zo gaat dat in de vroege morgen, lekker vrolijk wat bewegingen maken en dan aan het werk.

Discipline in de morgen

Ik heb de eer gehad om mee te kijken hoe je een visje vangt.

Omdat er hier heuvels zijn hebben we ook dalen, in die dalen lopen allemaal kleine beekjes, grotere beekjes als het  heeft geregent.

In die beekjes zwemmen vissen, om die te vangen moet je eerst in een dal komen.

Dit gaat niet eenvoudig, met een groot hakmes (Parang) moet er eerst een weg naar beneden gehakt worden.

Als je dieper het dal in gaat, wordt het steeds vochtiger, je moet tot je knieën in het water tussen de planten tot je uiteindelijk bij het beekje aankomt.

Toevallig begint het nog te regenen, we zijn nog niet nat genoeg.

Terwijl we de vele muggen van ons af proberen te slaan, probeert deze jongen zijn fuik te zetten, dit is nog niet zo makkelijk maar uiteindelijk is het gelukt.

In de fuik hangt hij een plastic zakje met een wit poeder erin om de vis te lokken, nee geen drug maar het stinkt wel verschrikkelijk, wat het wel was is het geheim van de visser.

Een dagje wachten en de visjes zwemmen er vanzelf in.

Hopelijk lukt het met deze filmpjes, hierin kan je zien wat ik bedoel.

  

Maar eerlijk gezegd kunnen de Indonesiërs er niets van, in een van de vorige bloggen heb je kunnen zien dat ik met een speer probeerde een vis te spietsen in de rivier.

Dat was natuurlijk een grapje, maar ik heb nog eens goed nagedacht, over wat de beste manier is om  een vis te vangen.

Het is niet moeilijk, je moet gewoon geduldig wachten tot je een vis ziet, en hem dan gewoon uit het water halen.

Ik heb het de Indonesiërs maar eens voor gedaan hoe dat moest, ze stonden met open mond te kijken hoe ik een grote vis uit de rivier haalde.

Nog iets merkwaardigs, een plantje.

Als je dit plantje aanraakt, krullen de blaadjes onmiddellijk.

Gewoon leuk om te zien is dat.

Ondertussen weer een weekje naar kuching geweest, dit keer met de nachtbus van ons dorp naar Kuching, en weer met de dagbus terug naar L.W.V.
Ik begrijp niet waarom het in de nachtbus zo koud moet zijn, de airco draait op volle toeren.
Iedereen krijgt een dekentje om warm te blijven, ik denk dat het zo koud is om de bestuurder wakker te houden, maar zeker weet ik het niet.
We zaten beide keren vooraan in de bus, dus konden we alles goed zien.
Na een vrouw bijna geplet te hebben, drie bijna ongelukken, tien honden, drie kinderen, vijftien kippen en een geit die bijna het leven lieten en vier brommers die bijna door de voorruit van de bus gingen, heb ik mijn ogen maar dicht geknepen, en heel veel schietgebedjes gedaan!
Hoe het mogelijk is dat we steeds weer goed aankomen, is mij een raadsel.
Ga maar weer eens ophouden met schrijven en nog wat bewaren voor de volgende keer.

Rudi & Monique <><