Een weekje Kuching

Een weekje Kuching is zo voorbij, reken daar twee reisdagen bij en een visum regeldag, en er blijven nog maar vier echte rustdagen over, waarin je dan je boodschappen nog bij elkaar moet zien te krijgen.

Over die boodschappen gesproken, er zijn in Kuching grote supermarkten met vele verdiepingen en overal roltrappen. Toen we in zo'n supermarkt waren, en net op de vierde verdieping van de roltrap af waren, begon er plots een soort van sirene te loeien.

Tja geen paniek dachten we, waarschijnlijk een brandoefening.

Maar dan zagen we plotseling grote stalen hekken uit het plafond langzaam naar beneden komen.

De toegang tot de roltrappen zou afgesloten worden, in een overlevingsdrang, rende we terug onder het hek naar de roltrap, gered dachten we toen we naar beneden rolde.

Maar dan zagen we dat de toegang naar de volgende roltrap ook afgesloten was.

Even zag ik de krantenkop al, twee toeristen komen om in brand toen ze opgesloten waren in een supermarkt.

Maar toen had ik een ingenieus idee, misschien kunnen we langs de trappen naar beneden en zo ontsnappen.

En ja hoor dit ging en met een paar andere mensen, die met angst op hun gezicht ons volgde, konden we vluchten langs de trappen naar buiten.

Overal beveiligers die in een walkie - talkie aan het praten waren, liepen in paniek heen en weer.

Na een kwartiertje gingen de luiken weer open en iedereen ging gewoon weer verder met winkelen, dus wij ook !!

De taxi naar een winkelcentrum is ook altijd een avontuur, soms bel je een taxi en 1 minuut later staat hij al voor de deur, lijkt wel of hij om de hoek staat te wachten tot we bellen.

Dan moet je onderhandelen over de prijs, die is altijd verschillend, vooral wanneer ze witte mensen zien dan wordt de prijs binnen een seconde verdriedubbeld, dus moet je afdingen, maar te veel betalen doe  je toch.

Een nieuwe ervaring is, dat we met de bus terug moesten van Kuching naar Indonesië, je weet wel de onvermijdelijke 12 uur.

Nu denken jullie met de bus naar Indonesië? Dan zie je al een kleine bus vol rokende Indonesiërs, met de kippen die door de gangen lopen, de knorrende varkens en van de zweetluchten daar spreken we maar niet over.

Maar nee, ook hier heeft de moderne maatschappij zijn intrede gedaan, die bussen vol met dieren bestaan nog wel, maar wij westerse mensen kunnen een airco bus betalen.

Niet dat dit veel kost, maar in verhouding is een airco bus voor de Indonesiërs veel te duur.

Dus de airco bus, de eerste bus was een Maleisische bus. Tip top in orde, plek genoeg en perfecte temperatuur.

Na de grens moesten we in een Indonesische bus, een gekraak en gepiep door het vele schommelen, stoelen met een voetenbankje waarvan de helft niet meer werkte en airco.

Airco betekend een beetje koude lucht, dat om de zoveel tijd uitviel.

Als dit gebeurde voelde je onmiddellijk de temperatuur stijgen, dan zag je de bestuurder een handgebaar maken naar zijn helper, die moest dan weer aan een knop draaien en duwen en dan met veel geluk begon er weer wat lucht uit de blazertjes te komen.

Elke keer spannend, want soms was er wel verschillende keren draaien aan het knopje nodig om het weer op gang te krijgen.

Onderweg gewoon langs de kant stoppen om een sigaretje te roken, geen probleem.

Over de slechte weg hebben we al genoeg geschreven, dit moet je meemaken om het te geloven, maar toch nog een tweetal filmpjes. (hopelijk werken ze allebei, je weet wel het internet.....)

    

Oja, als je even geen zin hebt om met de scooter te rijden, til je de scooter toch gewoon even boven op de bus

Je hebt daarbij wel de nodige hulp nodig denk ik.

Omdat er mensen zijn die de foto's leuk vinden, heb ik hieronder een paar foto's geplaatst met commentaar.

Ook stelten hebben de kinderen, wel niet uit de supermarkt maar zelf gemaakte uit de jungle.

En een oude autoband is ook goed bruikbaar om van alle spelletjes mee te spelen.

Een kapper nodig, even een afspraakje maken en het wordt door een professional geknipt.

Tijdens een vakantieperiode ben ik (Rudi) met een paar jongens naar de workshop geweest, en heb een paar bijzettafeltjes gemaakt met de jongens, en ja hoor, er zitten een paar echte timmermannetjes bij.

Leuk, snoezig, schattig, zo'n kleintje is het altijd, er lopen hier vele leuke, snoezige en schattige kleintjes rond.

Grappig dat zal wel.

Elke keer dat we foto's nemen, houden ze hun handen zo, ik begrijp niet waarom het zo is, maar het is waar, we worden veel knapper zo.

Rudi & Monique <><

Tiduren

Tidur uitspraak tidoer, een magisch woord lijkt wel. En dat klopt tidur betekend namelijk slapen.
Zoals jullie weten staan we hier om 5 uur op en gaan we om 21.00 uur slapen.
Slapen hier is anders als in het westen, we slapen hier sneller in en slapen dieper, dit komt omdat de warmte veel energie verbruikt.
Slapen kan je dan ook elk moment van de dag, ook de kinderen slapen door alles heen, op deze foto zie je een slaapkamer waarin een tiental kinderen slapen, ze hebben geen last van elkaar en slapen door alles heen.
Er zijn wel kinderen die een goed bed hebben, maar die toch liever op de grond slapen, omdat ze het zo gewend zijn in de dorpen waar ze vandaan komen.

Het is hier een gewoonte om als je een huis binnengaat, je schoenen of slippers uit te doen.
Dus er wordt altijd met bloten voeten binnen gelopen, dit is wel lekker fris zo op de tegelvloer.
Als we uit de eetzaal komen, kan het dus wel een keer gebeuren, dat er geknoeide rijst en of groente tussen je tenen zit.
Sommige kinderen lopen altijd op blote voeten, niet omdat ze geen slippers hebben, maar omdat ze dat zo gewoon zijn, maar als je hun voeten ziet zit er zoveel eelt aan dat ze een soort eeltschoenen hebben.
Dus met hun blote voeten werken, in de jungle lopen, voetballen, spelen, rennen is heel normaal.
Ook wij als we een zaal of huis binnengaan, zetten we netjes onze schoenen voor de deur, wel gebeurd het regelmatig dat we ze vergeten terug aan te doen bij het buitenkomen en dus soms gewoon onze slippers kwijt zijn.
Dan moeten we terugdenken waar ben ik overal binnen geweest en meestal staan ze trouw ergens aan een deur te wachten, tenminste als de honden er niet mee vandoor zijn, dan liggen ze ergens langs de weg in duizend stukjes.
Als er veel kinderen ergens binnen zijn, lijkt het wel op een slippertjeswinkel, kijk maar op de volgende foto's.
Maar als iedereen weer weg is vind elke slipper de juiste voeten terug, of het moet inderdaad een vergeten slipper zijn.

Deze week weer in Kuching, ja de twee maanden zijn alweer om. Het contrast is werkelijk groot.
Plotseling is er die consumptiemaatschappij, weer het kopen, kopen en nog eens kopen cultuur.
De vele grote winkelcentrums (mall) waar je alles kan vinden wat een mens maar wil.
De mensen zijn helemaal anders dan in Indonesië, het zijn hier vooral de chinezen die hier wonen, met een taaltje dat echt niet te verstaan is, het zou engels moeten zijn maar igou toeui thet zwtouen daar maak ik echt niet uit dat het " ik ga naar de stad betekend".
Wat behoorlijk opvalt is de ontzettend korte rokjes die ze hier aanhebben, en de verschillende haarkleuren en kapsels.
Winkelen doe je trouwens niet voor je plezier, het is verschrikkelijk koud hier in de winkelcentrums.
Ook voor de winkels die kostbare producten hebben, staat er een man met een geweer, weliswaar met een oud zwaar geweer, zoiets als op de kermis maar dan echter.
Het zou mij verbazen dat je daar nog een dief mee kan raken, maar blijkbaar toch voldoende om dieven af te schrikken.
Dan heb ik het nog niet over de taxi's waar je elke keer moet onderhandelen voor een goed prijsje en het verkeer met de vele brommers, maar dat is voor een andere keer maar weer.

Hierbij nog een grappig filmpje!

Rudi & Monique <><

Door de ogen van een kind!

Hallo lieve mensen in Nederland en Belgie,

Graag wil ik mijn verhaal vertellen.

Mijn naam is Lex (fictieve naam) ik ben 13 jaar en woon in lwv.

ik woonde in een houten huis in mijn dorp.

Mijn vader heeft ons verlaten nog voor ik geboren ben, ik weet niet of hij nog leeft en of ik hem ooit nog terug zie.

Mijn moeder is hertrouwd, van dit huwelijk heb ik een halfbroertje, hij woont ook in Living waters village.

Mijn stiefvader is overleden, en mijn moeder is weer hertrouwd, deze man heeft een zoon en hij was niet aardig voor ons, hij nam altijd ons spaargeld af en peste ons regelmatig.

Ook mijn stiefvader was niet aardig, 

Mijn opa vroeg of ik bij hem kwam wonen, dit mocht niet van mijn stiefvader, maar toch ben ik bij heb gaan wonen.
we moesten na school ( een soort basisschool ) mee werken in de rijstvelden, dit moest ik wel doen, want als ik niet werkte kreeg ik geen eten en met een lege maag gaan slapen vond ik niet leuk.

Op een dag in mei 2012, zei mijn moeder dat we op bezoek gingen naar lwv, dit zonder toestemming van mijn stiefvader, we bleven 1 dag slapen.

De volgende morgen ging mijn moeder weer naar huis, maar ik moest blijven, ik begreep niet waarom en moest erg huilen, ik voelde mij erg alleen en wilde niet blijven.

Nu weet ik dat het de enige kans is om naar school te kunnen gaan en te leren, ook hadden we in ons dorp niet genoeg geld om mij naar een smp school( middelbare school) te laten gaan.
Ik mis mijn moeder erg, want ik heb haar al vanaf ik hier ben, niet meer gezien, ik zou het leuk vinden om te bellen, maar ik heb geen telefoonnummer.

Ik woon in een regenbooghuisje, samen met 20 andere kinderen en twee huisouders, deze huisjes waarvan er 7 zijn, staan naast elkaar in een dal, er zijn ongeveer 160 trappen om helemaal naar beneden te komen, gelukkig woon ik niet in het laatste huis.

Elke dag begint mijn dag om 5 uur in de morgen, dit vind ik vroeg, ik wil meestal nog wat blijven slapen, maar ik ben er wel aan gewend. 
Het eerste dat ik doe is in de rij staan om mij wassen, dit gaat met een potje waar ik water mee schep en over mij heen gooi.

Dan ga ik om 5.30 uur naar de ochtendoverdenking, dus die trappen naar boven.

Ik vind het fijn dat we een tijd serieus en rustig kunnen zijn, dit duurt een half uurtje.

Daarna kunnen we gaan ontbijten, dit is een kommetje rijst met wat groenten, nootjes of een gekookt eitje,  dit vind ik wel lekker.

Nu gaat iedereen zijn eigen kommetje (mangkok) en lepel, ja we eten hier met een lepel, afwassen.

Na het ontbijt kan ik weer naar beneden lopen, die trappen ben ik wel een beetje zat, ik wordt er zo moe van, maar ook daar ben ik aan gewend.

Beneden in ons huis moet ik samen met een vriendje alles schoonmaken, opruimen en dweilen.

Omdat ik pas in juni naar school mag, hebben wij de taak om elke dag te zorgen dat ons huis netjes is.

Nog even mijn kleren wassen met de hand, en we zijn klaar om terug naar boven te gaan. 

Om 7.15 uur gaan we verzamelen, en worden de taken verdeeld.

Sommige andere kinderen zijn dan al naar school, maar diegene de klaar zijn met school, of diegene die nog niet naar school mogen krijgen een taak.

Wat ik moet doen is bijna iedere dag hetzelfde, meestal vegen we eerst het plein schoon, dan gaan we of de goten schoonmaken, of het schoenen rek opruimen, of de jongens wc schoonmaken.

Vegen vind ik wel leuk, maar de wc schoonmaken dat vind ik niet leuk.

Soms komen er ook andere klussen voor ons, die andere klusjes zijn o.a het vuil wegbrengen, dit moeten we met kruiwagens naar een bepaalde plek brengen om te verbranden, of spullen lossen en naar de keuken brengen en andere hand en spandiensten.

Soms mag ik ook westerse mensen helpen met een klusje, dit vind ik ook zeer leuk, vooral als ik mee mag rijden met de brommer.

Om 10 uur hebben we de TC school met Miriam en Rudi, dit vind ik fijn en belangrijk omdat ik weet dat als ik goed leer ik een betere toekomst heb, en dit is ook een goede voorbereiding voor de echte school later.

Als het 11.30uur is, na de TC school, gaan we de stoelen en tafels klaarzetten voor het middageten.

Na het eten ga ik even rusten op mijn bed, maar om 13.15 uur gaan we weer verzamelen en worden de taken voor de middag gegeven.

Voor mij is dat weer het plein vegen en de andere klussen.

Tussen onze taken, hebben we ook momenten dat we kunnen spelen met elkaar, meestal is dat verstoppertje (pipit) of met de insecten of tikkertje of gewoon lekker rennen achter elkaar.

Om 19.00 uur is er soms een kerkdienst, hier komen veel mensen bij elkaar en we zingen mooie liederen en er is mooie muziek.

Op de dagen dat er geen kerkdienst is, hebben we om 19.00 uur weer een uurtje avondschool.

Als het 20.00 uur is kunnen we nog even spelen, maar om 20.30 uur moeten we wel in ons bed liggen om weer uit te rusten voor de volgende dag.

Wat ik later wil worden weet ik nog niet, omdat ik niet zo goed ben in rekenen en schrijven, ga ik waarschijnlijk werken in de tuinen of meehelpen huizen te bouwen.

Dit is ongeveer hoe mijn leven eruit ziet hier in lwv, ik hoor veel vertellen over Nederland en Belgie van de mensen die hier komen om te helpen.

Misschien droom ik om ooit daarheen te gaan, maar ik denk dat dit nooit gaat lukken.

Vele groeten aan alle mensen die dit lezen.

Lex,

Een monster gespot.

Op een bankje tussen de vele kinderen, die op een zaterdagavond na het eten lekker aan het spelen zijn, probeer ik de volgende blog te schrijven.
De kinderen zijn aan het pingpongen, spelen met de insecten, spelen verstoppertje, geef ze een kartonnen doos en ze zijn uren bezig of ze hangen maar wat te chillen, tja het zijn ook kinderen net als overal op de wereld.
Af en toe komt er een kind om je nek hangen en vraagt met een zielig koppie. 'Game, Game' sommige vrijwilligers laten de kinderen spelletjes spelen op hun telefoon, vandaar.

Monster gespot.

Het was al vrij laat, donker en mistig, de regen viel met bakken naar beneden, bliksemschichten kwamen langs alle kanten naar beneden, PLOTSELING ........ Nee nee nee helemaal verkeerd.

Het was nog niet zo laat, wel donker, maar de lichten waren aan, geen mist, geen regen, geen bliksem.

Ik (Rudi ) wil de gezamenlijke ruimte binnenlopen terwijl Monique even verderop met iemand staat te praten.
Plotseling beginnen ze beide te schreeuwen, niet gewoon schreeuwen, nee zoals in een erge horrorfilm, van mensen die bijna uiteengescheurd worden door een verschrikkelijk monster.
Van die doodsangst gezichten schrok ik wel, maar ik had geen idee wat er aan de hand was.
Het bleek dat er volgens hun een verschrikkelijke grote rat net achter mijn voeten achter door tussen het hout was gelopen.
Ze wezen de grote van de rat met hun handen, als ik ze moest geloven, was het een monster van wel een meter.
Tja de vissers zeggen ook altijd dat ze een hele grote vis gevangen hebben, dus dacht ik het zal wel meevallen.

Door al dat lawaai kwam Piet onze Nederlandse vriend naar beneden gelopen met een bezem in zijn handen, met de vraag, waar is dat monster.

Ik wist dat hij achter het hout zat, dus trok het hout opzij, en ja hoor daar ging hij.
Piet sloeg met de bezem, helemaal ernaast, ik schopte nog, net mis, hij sprong in de goot het donker tegemoet, en weg was hij.

Nu het was wel een grote rat, maar een echt monster mmm.
Ik heb er gelukkig geen trauma door opgelopen.
Maar wat hier soms allemaal rondloopt
daar kan je maar beter niet over nadenken!!

Intussen heeft het hier de laatste weken behoorlijk geregend, de regen is een lekkere verkoeling, niet zoals in Nederland dat het dan koud wordt, ik heb al zolang we hier zijn alleen nog maar een t-shirt met korte mouwen en een korte broek aan gehad
Maar door die regen worden de wegen erg glad.
Ik begin nu al wel langzaam een echte specialist en kunstenaar te worden met de brommer, sommige mensen vallen regelmatig, en ja hoor het is ons ook een keer gebeurd.
Op een schuin stukje weg slipte mijn achterwiel naar de linkerkant, Monique achterop slaakte een kreet, gelukkig kon ik tegensturen en kwam weer uit de slip, maar dan slipte mijn achterwiel naar rechts en was het te laat, daar lag ik.
Monique kon op tijd afspringen, gelukkig reed ik niet hard, maar ik was met mijn knie op het grind gevallen.
Het viel mee een paar wondjes op de knie maar niet ernstig, stel je voor dat je hier iets breekt, hoe moeten we dat oplossen???

Rudi & Monique <><