Ayam op zen Borneoaans op een eiland

Eerst even iets rechtzetten, het filmpje vorige keer was een verkeerd filmpje.

Dat was een filmpje van een rustig kerstliedje, toen ik het merkte, stond het al online en om dit recht te zetten zou ik een halve dag nodig hebben omdat het internet zo langzaam is.

Vandaar het juiste filmpje hieronder.

Al vier maanden onderweg, het lijkt soms snel te gaan soms langzaam, maar er gebeurt altijd wat.

Net voor de feestdagen kregen we te horen dat we weer mochten verhuizen.

Nu maar voor twee weken naar 1 van de regenbooghuisjes, dit heeft weer uitleg nodig.

De regenbooghuisjes 7 in totaal, hebben hun naam gekregen omdat ze allemaal kleurig geschilderd zijn.

Ze staan allemaal naast elkaar in een dal en er wonen een kleine twintig jongens en huisouders in 1 regenbooghuisje.

Omdat er veel huisouders met de feestdagen naar hun eigen familie gaan, zijn wij voor twee weken pleeg ouders geweest.

Maar we hadden pech dat ons huisje op 1na helemaal beneden lag, dit wil zeggen 126 trappen naar beneden lopen om aan het huisje te komen, en naar beneden lopen gaat nog, maar naar boven!!!

Dus elke morgen de kinderen, (nu ja kinderen, de gemiddelde leeftijd van de jongens in ons huisje was 14 jaar) wakker maken en ze de 126 trappen laten opgaan, de rest gaat allemaal vanzelf.

Hetzelfde tafereel gaat in de avond net andersom, ik zeg dat ze moeten slapen om halftien en ze gaan netjes allemaal in hun bedje slapen, dus veel werk hebben we er niet aan gehad.

Oja voor jullie denken, kan je niet met de brommer naar beneden en naar boven rijden, nu ik heb het een paar keer geprobeerd en heb doodsangsten doorstaan, en als het regent is er geen doorkomen aan, zo glad en stijl!

Ayam (kip) op zen Borneoaans op een eiland zou een titel van een film kunnen zijn.

Op een zondag, als we niet moeten werken, ben ik met mijn brommer met achterop een Indonesische jongen een paar levende kippen gaan kopen in het dichts bij zijnde dorp Mangala.

Ik had het plan bedacht, om kippen te eten aan de plaatselijke rivier, kippen zoeken in een Indonesisch dorp is niet makkelijk. Het was net kerst en oud en nieuw geweest dus waren er niet veel kippen meer in leven. Maar na lang heen en weer gereden te hebben, hadden we toch twee kippen gevonden.

Zo gezegd zo gedaan, ik met Monique en Miriam onze bijna pleegdochter met drie jongens en twee meiden en niet vergeten twee levende kippen op weg naar de rivier.

Eerst door de jungle, met de nodige muggen natuurlijk, langs de rubberbomen door struiken, takken en bladeren eindelijk aan de rivier gekomen. Dan door het snelstromend water tot ons middel naar het eiland, zoals een echte Robinson in Borneo.

De jongens onmiddellijk aan het werk om een vuurtje te maken, de kippen de nek open gesneden en plukken maar, veel afval hebben ze niet, zelfs de kop en de poten worden  netjes op het vuur gelegd.

Hierbij nog een paar foto's en filmpjes.

Soms komt de oermens in mij weer boven, daarom geprobeerd om een visje erbij te vangen, helaas niet gelukt.

De kop van de kip, zonde om dit weg te gooien.

De jongens zijn echte opgegroeid in de jungle, dat merken we als ze een kwastje nodig hebben om de marinade op de kip te doen, geen nood, door het water in de jungle en terugkomen met een kwastje. De kip willen we omdraaien op het vuur zonder je vingers te verbranden, geen nood er springt weer iemand in de jungle en maakt van een bamboe een knijper om de kip om te draaien. Oei het volgend probleem, de kip is te warm om vast te houden, geen borden bij de hand, weer een jongen die de jungle ingaat en terugkomt met een paar grote bladeren die we kunnen gebruiken als borden.

Ik heb een vermoeden dat in de jungle achter een boom een winkeltje is die alles verkoopt wat je nodig hebt.

En happen maar van de kip.

Hoe vers kan een kip zijn, een uur geleden liepen ze nog rond, en lekker, zo heb ik ze nog niet gegeten.

Ook de kippen lever gebakken in een pannetje is niet te versmaden.

Voor de liefhebbers een kippenpootje belegd in marinade, wij hebben maar vriendelijk bedankt.

Het lijkt wel of we echte wilde mensen aan het worden zijn, deze trofee mocht niet ontbreken.

Deze blog heeft veel foto's, dit komt omdat we nu in Kuching zijn en goed internet hebben, in ons dorp hebben we voorlopig bijna geen internet, vandaar een iets langere blog.

Rudi & Monique <><

kerst 2012 in Borneo

Kerst in Borneo <--------> kerst in Nederland.

Kerst is overal een feest, dat is een feit, maar verschil is er wel, het valt wel op dat er zoveel verschillende traditie,s zijn.

*Eerst is er de sfeer, in Nederland begint dit al begin november, de winkels komen vol te liggen met eten en al wat er bij komt.

*In Borneo, ja als je in het eerste grote stadje komt, merk je helemaal niets van kerstsfeer, met veel moeite kan je hier of daar wel ontdekken dat er iets van kerst aankomt.

Hier in het dorp is er de week voor kerst een tweetal kerstbomen verschenen, ja met lichtjes en kerstballetjes en al, ook zijn er een paar huisjes versiert, weliswaar met zelf gemaakte slingers maar toch.

En ja er is zelfs een echte kerststal, natuurlijk zonder dieren, want die zijn hun leven niet zeker, er zou zomaar een schaap of een kip kunnen verdwijnen in de maagjes van een paar kindertjes.

*Dan is er het weer, kerst met 30 graden moet je meemaken om dit te begrijpen, je verwacht kou en sneeuw en krijgt zon en warmte en regen.

*Eten in overvloed, in Nederland veel eten pijnlijke magen en veel vettigheid.

*Hier rijst genoeg en een heerlijke maaltijd voor Indonesische normen, vergelijken gaan we maar niet doen.

 

* En ja hoor zelfs hier kennen ze stille nacht heilige nacht, met het enige verschil de woorden zijn een beetje Indonesisch. Toen dit lied gezongen werd, werden er wel wat traantjes weggepinkt, het gemis van ouders en kinderen is dan wel heel dichtbij.
*Kerstnachtdienst begint hier wel om 7 uur en is op zijn zachts gezegd redelijk uitbundig, kijk maar naar het filmpje.

*De volgende traditie, een dag voor kerst hebben ze twee kale boomstammen in de grond gezet (1 voor de jongens en 1 voor de meisjes) met bovenin een heleboel pakjes vastgebonden met een touwtje.

De bedoeling is om op die paal te klimmen en de pakjes eruit te halen.

Maar het zou Indonesië niet zijn om het zo makkelijk te maken, ze smeren die palen in met gebruikte olie van de auto's.

*Oud en nieuw, het grote verschil is dat het hier 6 uur vroeger gevierd wordt, dus wij slapen al wanneer in het westen de champagne rijkelijk vloeit, trouwens champagne is hier wel een blikje cola.

Wel is er wat vuurwerk gezien in de buurt, maar de beste wensen worden al voor tien uur al gegeven, omdat de kinderen moeten slapen voor het zover is.

Rudi&Monique <><

Drie paar oogjes

Het is heel normaal om te verhuizen hier op het project, vaak is dat om plaats te maken voor nieuwe bezoekers.
Wij zijn ook verhuist, omdat er mensen zijn die voor een paar maanden naar hun thuisland (Australië) zijn, werd ons gevraagd om zolang op hun huis te passen.
Nou dat wilde wij natuurlijk wel!

Er zijn natuurlijk overal voor en nadelen aan zo ook aan dit huis , voordeel is, een prachtige woning midden in de jungle, rustig en voorzien van veel gemakken, een heerlijke warme douche, een magnetron enz
Niet normaal om zoveel luxe te hebben midden in Borneo.
Nadeel is, deze woning staat ver weg van het centrum waar alle activiteiten zijn, de weg ernaar toe is op zijn zachts gezegd hobbelig en heuvelig en errg glibberig!
Wat zijn we blij met de brommer die we konden kopen.
Als het regent kunnen er momenten zijn dat we moeten lopen, omdat het zo glad wordt dat we niet meer kunnen rijden met de brommer en zelfs de auto's moeite hebben om hier te komen.

In Nederland kan je ingesneeuwd worden, wij kunnen soms ingeregend worden.

Verhuizen gaat trouwens makkelijk, een paar jongens vragen om te helpen, er lopen hier genoeg jongens rond, alles in en op de auto, die we trouwens weer eens mochten lenen van goede vrienden, de jongens er boven op, en rijden maar.
De rekening is zo betaald, een paar cola's voor de jongens en klaar.

Onze eerste avond  in ons nieuw stulpje: Monique trekt een keukenlaatje open, drie paar oogjes kijken nieuwsgierig naar buiten, het blijkt een muizenfamilie te zijn die woont in de keukenlade.
Monique schrikt natuurlijk, ik trek de lade weer open, de muisjes kijken geïnteresseerd  naar buiten, ik hoor ze tegen elkaar zeggen, wat moet die kerel van ons.
En piepen dat ze doen, intussen zijn ze maar verhuist, waarheen weten we niet, ze hebben geen adreskaartje achtergelaten.
Wel een paar muizen-rattenvallen gezet, tot hiertoe alweer 1 rat minder dat hier rondloopt.

Onze eerste nacht in ons nieuw stulpje, dat moet je meemaken, echt donker met verschillende jungle geluiden rondom ons.
Omdat hier geen ramen (alleen maar horren) in dit huis zitten,  kijk je zo vanuit je bed de jungle in, het lijkt of je in de vrije natuur slaapt, nooit geweten dat beestjes zoveel lawaai kunnen maken, dat ze er zelf niet gek van worden.

Veel hebben we niet geslapen de eerste nacht, we waren niet echt gerust toen we een rat (of een ander beest wie zal het zeggen) over de dakisolatie hoorde lopen, en aan ons huisje hoorde knabbelen, maar ook dit zijn we al gewoon, ons nieuw huisdier heet ratje (hoe komen we erop he)......totdat hij in een val trapt!!
Wakker worden doen we met in de verte het geschreeuw van een apenfamilie, wat kunnen die lawaai maken, jammer ze zitten te ver weg om ze te zien, dus ik probeer ze te lokken met geïmproviseerde apengeluiden. Kan je je voorstellen vroeg  in de morgen om 6 uur, Rudi in de jungle schreeuwend naar een paar apen (gelukkig dat niemand ons hier kan zien of horen!!)

Rudi & Monique <><

Vuur

Zoals je weet zijn we weer terug in LWV, maar niet zonder problemen.

De terugreis was zeer goed verlopen, we waren op tijd vertrokken, dit betekend om 5 uur in de morgen.

De reis verliep zo goed dat we waarschijnlijk een record zouden verbreken, om rond 15.00 uur 15.30 uur terug te zijn.

Maar zoals zo vaak in de jungle... niets is zoals het lijkt.

Toen we ongeveer nog een goed half uur moesten rijden, gingen we tanken, het grote tankstation had natuurlijk weer geen benzine meer, zoals elke dag is alles behoorlijk snel leeg.

Dus dan maar aan de overkant van de weg tanken!!

Dit heeft enige uitleg nodig.

Zoals gezegd is de benzine in de grote tankstation behoorlijk snel leeg, s'morgens staan alle auto's in een rij en wordt alles zo snel mogelijk volgetankt, nu ja meestal krijg je maar 20 of 30 liter per auto.

Maar er zijn ook mensen die er een handeltje van maken, ze tanken meerdere keren per dag en halen de benzine dan uit hun auto en gieten dit in bussen en flessen, zodat ze het aan een iets hogere prijs verder kunnen verkopen aan mensen die zonder zitten, kan je nog volgen?

Nu dus, we kwamen na 11 uur rijden bij een van deze kleine handelaren.

Toen we gestopt waren, zagen we rook uit de motorkap komen.
Monique vroeg of ze moest uitstappen, ik zei blijf maar even zitten, we lossen dit wel even op.

Snel de motorkap opengedaan om te kijken wat er aan de hand was.

Er kwam een grote vlam vanonder de motorkap vandaan, toen grote paniek, een heleboel Indonesiërs liepen rond de auto met vrees in de ogen.

Overal bussen en flessen benzine en een brandende auto gaat niet zo goed samen, dat weten ze hier ook.

Toen ik (Rudi) en Jerom de motorkap in onze handen hadden, en de vlammen oplaaide, kwam er een eerste Indonesiër met een doekje, doopte die in een toevallige plas water en gooide dat op en naast het vuur.

Toen hij zag dat dit geen zode aan de dijk bracht, vluchtte hij in paniek weg.

Gelukkig had iemand het verstand om een brandblusapparaat te nemen en in de motorkap te spuiten, dit zonder waarschuwing, zodat ik met de motorkap in mijn handen de volle laag in mijn gezicht kreeg.

Het gevolg brand geblust, maar ik helemaal wit en hoestend met een zeer slechte smaak, die nog uren in mijn mond overbleef, en waarvan ik nog twee dagen misselijk was.
Intussen had Monique toch door, dat het toch wel serieus was, en was snel de auto uitgestapt!
Maar wat een geluk, dat er een brandblusapparaat was, ik moet er niet aan denken als dit ergens in het midden van de jungle gebeurd zou zijn, dan hadden we zeer waarschijnlijk geen auto meer gehad, of nog erger.

Maar geen nood, we hebben al een andere auto op het oog, geen nieuwe meer, maar wel zo goed als nieuw, we hebben er een foto van genomen, een echt koopje.

Jammer dat er niets van de prijs ging, we probeerde het op die paar krasjes te gooien, maar helaas, hij was net iets te duur.
We hebben maar een brommer gekocht, dus kunnen we uiteindelijk zelf rijden waar we willen, wel te verstaan hier in het dorp.
Buiten het dorp hebben we altijd iemand nodig die de taal spreekt, en onze gids wil zijn.
Maar zelfs in het dorp is het gevaarlijk rijden, de wegen zijn soms zo slecht en glad, dat je altijd goed moet uitkijken, vooral bij regen.

Rudi & Monique <><