Drie paar oogjes

Het is heel normaal om te verhuizen hier op het project, vaak is dat om plaats te maken voor nieuwe bezoekers.
Wij zijn ook verhuist, omdat er mensen zijn die voor een paar maanden naar hun thuisland (Australië) zijn, werd ons gevraagd om zolang op hun huis te passen.
Nou dat wilde wij natuurlijk wel!

Er zijn natuurlijk overal voor en nadelen aan zo ook aan dit huis , voordeel is, een prachtige woning midden in de jungle, rustig en voorzien van veel gemakken, een heerlijke warme douche, een magnetron enz
Niet normaal om zoveel luxe te hebben midden in Borneo.
Nadeel is, deze woning staat ver weg van het centrum waar alle activiteiten zijn, de weg ernaar toe is op zijn zachts gezegd hobbelig en heuvelig en errg glibberig!
Wat zijn we blij met de brommer die we konden kopen.
Als het regent kunnen er momenten zijn dat we moeten lopen, omdat het zo glad wordt dat we niet meer kunnen rijden met de brommer en zelfs de auto's moeite hebben om hier te komen.

In Nederland kan je ingesneeuwd worden, wij kunnen soms ingeregend worden.

Verhuizen gaat trouwens makkelijk, een paar jongens vragen om te helpen, er lopen hier genoeg jongens rond, alles in en op de auto, die we trouwens weer eens mochten lenen van goede vrienden, de jongens er boven op, en rijden maar.
De rekening is zo betaald, een paar cola's voor de jongens en klaar.

Onze eerste avond  in ons nieuw stulpje: Monique trekt een keukenlaatje open, drie paar oogjes kijken nieuwsgierig naar buiten, het blijkt een muizenfamilie te zijn die woont in de keukenlade.
Monique schrikt natuurlijk, ik trek de lade weer open, de muisjes kijken geïnteresseerd  naar buiten, ik hoor ze tegen elkaar zeggen, wat moet die kerel van ons.
En piepen dat ze doen, intussen zijn ze maar verhuist, waarheen weten we niet, ze hebben geen adreskaartje achtergelaten.
Wel een paar muizen-rattenvallen gezet, tot hiertoe alweer 1 rat minder dat hier rondloopt.

Onze eerste nacht in ons nieuw stulpje, dat moet je meemaken, echt donker met verschillende jungle geluiden rondom ons.
Omdat hier geen ramen (alleen maar horren) in dit huis zitten,  kijk je zo vanuit je bed de jungle in, het lijkt of je in de vrije natuur slaapt, nooit geweten dat beestjes zoveel lawaai kunnen maken, dat ze er zelf niet gek van worden.

Veel hebben we niet geslapen de eerste nacht, we waren niet echt gerust toen we een rat (of een ander beest wie zal het zeggen) over de dakisolatie hoorde lopen, en aan ons huisje hoorde knabbelen, maar ook dit zijn we al gewoon, ons nieuw huisdier heet ratje (hoe komen we erop he)......totdat hij in een val trapt!!
Wakker worden doen we met in de verte het geschreeuw van een apenfamilie, wat kunnen die lawaai maken, jammer ze zitten te ver weg om ze te zien, dus ik probeer ze te lokken met geïmproviseerde apengeluiden. Kan je je voorstellen vroeg  in de morgen om 6 uur, Rudi in de jungle schreeuwend naar een paar apen (gelukkig dat niemand ons hier kan zien of horen!!)

Rudi & Monique <><

Vuur

Zoals je weet zijn we weer terug in LWV, maar niet zonder problemen.

De terugreis was zeer goed verlopen, we waren op tijd vertrokken, dit betekend om 5 uur in de morgen.

De reis verliep zo goed dat we waarschijnlijk een record zouden verbreken, om rond 15.00 uur 15.30 uur terug te zijn.

Maar zoals zo vaak in de jungle... niets is zoals het lijkt.

Toen we ongeveer nog een goed half uur moesten rijden, gingen we tanken, het grote tankstation had natuurlijk weer geen benzine meer, zoals elke dag is alles behoorlijk snel leeg.

Dus dan maar aan de overkant van de weg tanken!!

Dit heeft enige uitleg nodig.

Zoals gezegd is de benzine in de grote tankstation behoorlijk snel leeg, s'morgens staan alle auto's in een rij en wordt alles zo snel mogelijk volgetankt, nu ja meestal krijg je maar 20 of 30 liter per auto.

Maar er zijn ook mensen die er een handeltje van maken, ze tanken meerdere keren per dag en halen de benzine dan uit hun auto en gieten dit in bussen en flessen, zodat ze het aan een iets hogere prijs verder kunnen verkopen aan mensen die zonder zitten, kan je nog volgen?

Nu dus, we kwamen na 11 uur rijden bij een van deze kleine handelaren.

Toen we gestopt waren, zagen we rook uit de motorkap komen.
Monique vroeg of ze moest uitstappen, ik zei blijf maar even zitten, we lossen dit wel even op.

Snel de motorkap opengedaan om te kijken wat er aan de hand was.

Er kwam een grote vlam vanonder de motorkap vandaan, toen grote paniek, een heleboel Indonesiërs liepen rond de auto met vrees in de ogen.

Overal bussen en flessen benzine en een brandende auto gaat niet zo goed samen, dat weten ze hier ook.

Toen ik (Rudi) en Jerom de motorkap in onze handen hadden, en de vlammen oplaaide, kwam er een eerste Indonesiër met een doekje, doopte die in een toevallige plas water en gooide dat op en naast het vuur.

Toen hij zag dat dit geen zode aan de dijk bracht, vluchtte hij in paniek weg.

Gelukkig had iemand het verstand om een brandblusapparaat te nemen en in de motorkap te spuiten, dit zonder waarschuwing, zodat ik met de motorkap in mijn handen de volle laag in mijn gezicht kreeg.

Het gevolg brand geblust, maar ik helemaal wit en hoestend met een zeer slechte smaak, die nog uren in mijn mond overbleef, en waarvan ik nog twee dagen misselijk was.
Intussen had Monique toch door, dat het toch wel serieus was, en was snel de auto uitgestapt!
Maar wat een geluk, dat er een brandblusapparaat was, ik moet er niet aan denken als dit ergens in het midden van de jungle gebeurd zou zijn, dan hadden we zeer waarschijnlijk geen auto meer gehad, of nog erger.

Maar geen nood, we hebben al een andere auto op het oog, geen nieuwe meer, maar wel zo goed als nieuw, we hebben er een foto van genomen, een echt koopje.

Jammer dat er niets van de prijs ging, we probeerde het op die paar krasjes te gooien, maar helaas, hij was net iets te duur.
We hebben maar een brommer gekocht, dus kunnen we uiteindelijk zelf rijden waar we willen, wel te verstaan hier in het dorp.
Buiten het dorp hebben we altijd iemand nodig die de taal spreekt, en onze gids wil zijn.
Maar zelfs in het dorp is het gevaarlijk rijden, de wegen zijn soms zo slecht en glad, dat je altijd goed moet uitkijken, vooral bij regen.

Rudi & Monique <><

kuching

Zo weer tijd om er even eruit te gaan, hobbel de hobbel, terug naar Kuching (Maleisie), even onderweg een probleem. Door de vele regenval was een stuk weg veranderd in een modderbad. Een tegenligger waagde het om hier door te rijden, het gevolg was dat hij met de wielen muurvast zat en wij niet meer verder konden rijden. Het volgende tafereel was, een auto uit de blubber trekken die vast zit en dan maar hopen dat we zelf niet vast komen te zitten!
Gelukt, nog maar 7.777,5 gaten te gaan!!

Na nog een paar gekantelde vrachtwagens, en twintig keer de spiegel van de auto er bijna af, eindelijk in Kuching.
Maar wat zijn we onze vrienden dankbaar dat we mee mogen rijden in de jeep, het is toch comfortabeler als de lokale bussen hier!
Maar het is het allemaal waard als je hier een bord patatjes met mayonaise en een hamburger kan eten hmm lekker, wel een beetje pijn in de maag van het vettig eten, maar het went snel.

De afgelopen maanden hebben we van alles gedaan, Ik Monique loop regelmatig met de verpleegkundige (die bijna voor dokter moet spelen) mee dit is een lief Hollands meisje van 24 jaar, we kunnen het samen goed vinden en beleven van alles.

Na twee dagen werd er doorgegeven dat er een jongen ziek was, wij daarheen en inderdaad hoge koorts en behoorlijk ziek, aangezien het best een stuk lopen is naar hem toe ( zeker in die hitte)
hebben we gezegd dat het beter zou zijn als hij in de ziekenkamer kwam zodat we hem ook beter in de gaten konden houden.
De jongen bleef ziek en koorts houden en na drie dagen werd de jongen erg onrustig.
Waar we eigenlijk allebei aan begonnen te denken was "malaria". Dus na nog een dagje aangekeken te hebben wilde we toch dat hij een bloedonderzoek kreeg, dus met z,n zieke lijf in een vrachtwagen, schoolbus noemen ze dat hier, naar het ziekenhuis.
En ja hoor er werd malaria geconstateerd, dit is waar we al bang voor waren, hij moest blijven en werd behandeld, gelukkig zijn ze op dit gebied gespecialiseerd.
Na een dag zijn we op bezoek gegaan, schrijnend wat je dan weer tegen komt, bloedheet met 4 zieke mensen op een kamer, en hun familie, een vies bed, wat wel is aan een wasbeurt toe zou zijn, de jongen zelf word niet gewassen, weinig schone kleren, en stinken op die kamer omdat er geen ventilator is!
Er was een jongen bij die naast hem sliep op een matje.
Het was dat wij op bezoek zijn gegaan want anders was er  waarschijnlijk niemand bij hem geweest, je kan het je niet voorstellen, zo sneu.
We hebben zorgen gehad over deze jongen want malaria kan levensgevaarlijk zijn, zoals jullie waarschijnlijk wel zullen weten.
Gelukkig hij mocht na een paar dagen weer naar huis en God zij dank gaat het weer goed met hem.

We beginnen met kleine stapjes te wennen aan het leven hier, de kinderen zoeken ook steeds meer contact, en komen dan dicht tegen je aan zitten, je begrijpt eigenlijk zijn wij een beetje hun ouders, het gebeurt dat ze hun ouders helemaal niet zien, of maar heel af en toe.
Wat is het heerlijk, dat als je ze een klein beetje aandacht geeft, en er een glimlach verschijnt op hun gezicht dan denken we... Daar doen we het voor!!!
Intussen zijn we weer teruggekeerd, maar hebben wel weer wat meegemaakt, maar dat hoor je volgende keer wel weer.

Rudi & Monique <><

koud

Koud, ja koud.

Voor de eerste keer in een kleine 2 maanden heb ik het op een avond koud gehad.

Omdat er een virusje op het project was neergedaald, zijn er een aantal mensen een beetje ziek geweest, waaronder wij met z,n tweeën. 

Ik Rudi heb het daarom op een avond koud gehad, omdat ik een beetje koorts had. Ergens wist ik nog wel wat het was koud hebben, maar was het een beetje vergeten. 

Dus ja je kan onder een warme deken kruipen, maar helaas dat hebben we gewoonweg niet, we slapen alleen maar onder een laken, de oplossing, een paar grote handdoeken. Intussen zijn we weer helemaal beter.

Het regent hier nu bijna elke dag, geen gewone regen zoals in Belgie of Nederland, maar echte stortregens en dat uren lang.

Dit gaat samen met hevige bliksem en donder, het gevolg is dan een overvloed van water, dat zo snel als mogelijk moet worden afgevoerd via brede betonnen geulen die overal kris kras door het dorp lopen.

Dit is wel een gevaar met zoveel spelende kinderen, het gebeurd regelmatig dat er een kind in valt, met als gevolg flinke schaafwonden aan armen en benen.

Vandaag naar Nanga Pinoh geweest, een dorp op een half uur rijden van LWV, toen we gezellig op een terrasje iets zaten te drinken...... nu gezellig, je zit bijna op straat met rokende brommers en stinkende auto's........en tja een terrasje nu ja een paar plastic stoelen en een houten tafeltje tussen rokende, kuchende en rochelende oude Indonesiërs ...... en ja iets drinken, we vroegen cola maar dat hadden ze niet, Monique dan maar koffie, ik wist het, dit was een grote fout.

De koffie was inderdaad niet te zui.... gelukkig had ik een, op goed geluk ander drankje besteld een soort rose melk dat inderdaad redelijk lekker was. Het is altijd maar de vraag krijgen we pijn in onze buik vanavond of niet.

Dus toen we op dat terrasje zaten, zeiden we tegen elkaar, het lijkt net of we in een film zitten, we zien voor onze neus verschillende taferelen.

De brommertjes vliegen voorbij met van alles op en aan, iemand achterop met een hobbelende kruiwagen, een kind van wie weet hoe oud, met achterop nog een kleiner kind, dit natuurlijk zonder helm.

Een moeder achterop met een baby in haar armen, een vader met een kind van nog geen 5 jaar staande tussen zijn armen op de brommer, hele gezinnen met 3, 4, of zelfs met 5 mensen op 1 brommer, omdat het zoveel geregend heeft zijn er straten overstroomd, geen probleem, de kano's en de opblaasbootjes erin en varen door de straten. Je kan dus begrijpen dat we soms denken dat we in een film leven.

Maar zeg nu zelf, als je zo'n koppie tegenkomt smelt je toch vanzelf zeker, en weet je weer waarom we hier ook alweer waren.

Ps. ik bedoel het koppie aan de rechterkant he!!

Monique & Rudi <><