Hoe doe je dat?

Van de week even ertussen uit geweest, we dachten even uit te rusten, nu dat is maar half gelukt.
Zelfs aan de oevers van het Veluwemeer moesten we nog van alles regelen, onze hotmail was gehackt dus geen mailen sturen naar ons hotmailadres alleen ons gmailadres.
De ziektekosten zijn nog steeds niet in orde, dat wordt spannend..of toch die toverdokter dan maar (zie vorige blog).
Maar zeg nu zelf, een zonsondergang op het veluwemeer is toch mooi en rustgevend.

Om op de titel terug te komen, hoe doe je dat.
We hebben afscheid genomen van kinderen en familie in Belgie.
Hoe doe je dat, afscheid nemen voor een jaar, als iemand een tip heeft zou ik het graag weten.
Je zegt doei en tot over een jaar, ennne nog prettige kerstdagen en gelukkig nieuwjaar, oja en een fijne paasdagen en gelukkige verjaardag, want zeer waarschijnlijk ben je nog jarig in het jaar dat we weg zijn.
Gelukkig ben ik een beetje verkouden, dus mijn ogen traande toch al.

Het is nu echt aftellen en nog zoveel te doen, maar nog ruim een week en dan gaat het avontuur beginnen!
Volgende week zal er een afscheidsdienst zijn, graag zouden we een verzoek willen doen, er zijn namelijk best veel mensen die afscheid willen komen nemen op Schiphol en dat stellen we zeer op prijs!
Maar het lijkt voorons zelf, verstandiger om dit alleen te doen met ouders, kinderen en verdere familie!
Dit zal namelijk al lastig genoeg zijn!
Maar daarom willen we jullie van harte uitnodigen in de dienst van volgende week zondag 9 september
Dit zal zijn in Immanuel, Medanstraat 32-34, 2022 PH Haarlem noord.
Het begint om 1000 uur

We zien naar jullie uit, tot dan!!
Rudi en Monique <><

Helikopter

Van de week, een helikopter boven ons huis, hij lande bijna in onze voortuin, wat een sensatie.

Politieauto's op straat, er bleek dat er een ongeluk gebeurt was. Ja dan denk je, het ziekenhuis is vlakbij, met een paar minuten ben je er en krijg je alle medische zorgen die je nodig hebt, je kan zelfs met een helikopter mee als het nodig is. Wat een contrast met Borneo, de meeste mensen kunnen nog geen dokter betalen, laat staan medicijnen. Wij kunnen een koffer vol medicijnen meenemen.

Maar we denken ook, als er echt iets gebeurt in het midden van de jungle van Borneo, hoe kom je dan aan medische hulp. Nu ja het is redelijk eenvoudig, je moet maar hopen dat er toevallig een dokter op het project is, dan kan je toch een eerste hulp krijgen, is dat niet zo dan wordt het moeilijk.

De dichtstbijzijnde eerste hulp is wel een 40 minuten rijden, maar dan mag het niet te ernstig zijn.

Als het echt erg is dan moet je wel verschillende uren rijden of zelfs het land uit naar Kuching in Maleisië, dan is het alleen maar bidden en hopen.

Maar wij hebben een goede ziektekostenverzekering.... dachten we toch, tot we van de week te horen kregen dat we niet verzekerd konden worden. De aanvraag was al maanden weg en het zou geen probleem zijn, een kwestie van tijd was er gezegd, niet dus. 3 weken voor vertrek een telefoontje, dat ze ons niet konden verzekeren. Een lichte paniek was het gevolg.

Ik zag mijn geest al dwalen, geen ziektekostenverzekering, dat betekend, als we ziek worden, naar de plaatselijke toverdokter, een zalfje of pilletje gaan halen en hopen dat het niet erger wordt, die plaatselijke dokters zijn nog te betalen vandaar. Ook een kleine operatie zou wel kunnen denk ik, ze zullen wel scherpe messen hebben veronderstel ik, deze man lijkt wel een goede dokter. Grapje natuurlijk voor degene die dit al te serieus nemen.

Maar gelukkig een paar telefoontjes en een andere verzekeraar, en het komt waarschijnlijk........ toch allemaal wel weer in orde, hopelijk hebben we in het jaar dat we in Borneo zijn geen gezondheids problemen en worden we niet ziek.

Wat is tie toch grappig die man van mij!

Maar nu mag ik( Monique) ook is een stukje schrijven. We hebben nog gezellig de 1e verjaardag van onze kleinkinderen in België kunnen vieren. Mijn laatste werkdag zit erop, toch wel vreemd om te weten dat ik hier niet meer terug kom.

Ik heb hier op het dagcentrum toch een fijne tijd gehad en een band gekregen met de bezoekers en personeel.

Ik heb echt twee collega,s die zich hier ook inzetten met hart en ziel, ik zal ze gaan missen!!

Een mooie speech van de manager en een boeket bloemen en mooie kaarten met leuke berichten van bezoekers. Door een collega werd ook nog een leuk ABC gedaan. Zelf heb ik getrakteerd op taart met een leuke foto van Rudi en mij erop. 

Afscheid nemen was lastig. Er zijn wel een paar emmertjes tranen gevloeid. Ik heb beloofd om over een jaar weer op bezoek te komen en contacten zoveel mogelijk te onderhouden. 

We zijn nu aan het aftellen. Het komt steeds dichterbij. We hebben nog ruim 2 weken te gaan. 

Het moeilijkste gaat nog komen....

Rudi & Monique <><

Vreemd.

Een vreemde titel, maar zo is het voorlopig. We logeren in een vreemd huis, slapen in een vreemd bed, kijken naar een vreemde TV, alhoewel we toch dezelfde programma's zien. Vreemd is ook de wijze waarop we koken. Even aardappelen schillen, lastig waar staan de aardappelen, alle kasten open maken, ja gevonden, oei een aardappelschilmesje, alle lade's opentrekken , ja gevonden.
Volgend probleem een pan, weer alle kasten open, ja gevonden, borden, zout, bekers enz...
Je kan begrijpen hoe het de eerste dagen wel vreemd was om te ontdekken waar alles lag.
Één van de eerste nachten die we hier doorbrachten, in het midden van de nacht doe ik (Rudi) één oog open en zie dat er geen elektriciteit is, alle wekkers staan op donker. Wat nu, de vriezer zonder stroom dat is niet goed. ik weet dat er een onweer geweest is, dus het zal wel één of andere stop zijn.
Oei volgend probleem, waar zit de stoppen kast, toch maar zachtjes Monique wakker maken, misschien weet zij de stoppen kast te vinden, aan de buitenkant van de achterdeur denkt ze!!!
Inderdaad in een kast, in de gezamenlijke binnentuin kan ik de stoppen vinden, even een schakelaar omgezet en het is weer gemaakt. Als je het nog niet weet, we wonen voor de laatste maand in het huis van de ouders van Monique. Dit is een soort bejaarden woongemeenschap, kan je geloven dat we ons een beetje oud voelen tussen al die oudjes, het voordeel is we worden heeel goed in de gaten gehouden hihi!!

Voor de rest gaat het goed met ons, al was het toch wel  lastig om het huis uit te stappen , weer iets loslaten wat zo vertrouwd was, wel vreemd om nu voorbij ons oude huis te rijden en te weten dat je niet meer zomaar binnen kan lopen en dat je geen sleutel meer hebt van die deur die je duizenden keren opengedraaid hebt. Er zitten nu vreemde mensen in (ons) huis.En zijn wij officieel dak en thuisloos!

Vreemd om te beseffen dat de tijd nu echt wel snel gaat, nog vier en een halve week, waauw dat is echt niet zo lang meer.
Het komt razendsnel dichterbij, we hebben nog van alles te regelen, maar het komt in orde, nog maar één prik gaan halen en we zijn er van af, langzaam aan zijn we lek geprikt met al die vaccinaties.
We hebben zoveel vaccinatie's gehad dat ons niets meer kan gebeuren, nog iets tegen hartaanval en kanker en we leven voor eeuwig, mmm.. dat doen we toch al wel zeker.

Rudi & Monique 

Tijd

Er staat ergens geschreven dat er voor alles een tijd is, er is een tijd om te huilen en een tijd om te lachen, een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen, er is een tijd om te verliezen en een tijd om te winnen.

Het lijkt soms voor ons als of we alleen maar aan het verliezen zijn, maar we weten dat er ook heel veel te winnen valt door de stappen die we nu aan het nemen zijn.

We zitten in een leeg huis op tuinstoelen, alle spullen staan in de opslag, met dank aan een paar sterke mannen en een pijnlijke rug!!

Maar toch weten we waar we het voor doen, we weten dat we binnenkort kinderen in Borneo een beetje aandacht en liefde kunnen geven, kinderen vertellen dat er nog mensen zijn die om hen geven, dat er iemand is die ze een hoop volle toekomst wil geven. Een glimlach te zien op de gezichtjes van de kinderen, daar doen we het voor.

Morgen woensdag is de dag dat we de sleutel definitief afgeven aan een andere eigenaar, het lijkt op vakantie gaan en nooit meer thuiskomen.

Het begint nu echt steeds meer tot ons door te dringen dat het allemaal echt gaat gebeuren.

Van de week de verjaardag van mijn (Monique) oudste zoon en vader gevierd, dan gaat er toch door je gedachte dat je er volgend jaar niet bij zal zijn!!

Alles wat we liefhebben moeten we loslaten, onze kinderen, kleinkinderen, familie, vrienden en kennissen, ons huis, ons land, ons werk en we kunnen jullie vertellen dat dit echt niet makkelijk is!!

Als ik dit zo lees in het eigenlijk best veel, maar we krijgen er kracht voor.

Over tijd gesproken, al enige tijd is onze klok ingepakt en we hebben onszelf erop betrapt hoe vaak we op een dag naar de klok kijken, we zijn zo tijd gebonden in deze maatschappij, dus hebben we meerdere malen naar een lege plek op de muur staan staren. Hopelijk hebben we in Borneo een andere ingesteldheid, opstaan als het licht wordt en slapen als het donker wordt, zonder tijd of uur.

Rudi & Monique <><