Oeps centjes tekort

Oeps centjes tekort.....dat moeten we vaststellen nu we de voorlopige balans opmaken van onze financiën!
Nee geen paniek; er zijn nog mensen die beloofd hebben om ons financieel te ondersteunen en dit nog niet geregeld hebben. Het kan dus nog de goede kant opgaan! Vele leverde een eenmalige bijdrage. we vinden het geweldig dat er mensen zijn die kinderen willen helpen aan de andere kant van de wereld. Dank jullie wel. Die eenmalige bijdragen zullen ons zeker helpen om de eerste maanden door te komen. Maar over een half jaar hebben we ook nog onkosten. Hierbij kunnen we vaste maandelijkse sponsors voor de nodige stabiliteit zorgen. Dus willen we via deze weg toch nog tot uw hart spreken om ons een maandelijkse bijdrage te leveren. Deze oproep vinden we echt moeilijk. We willen niet bedelen om geld, maar het is noodzakelijk voor ons levensonderhoud.

Intussen mijn (Rudi) laatste dag op school achter de rug, een geweldig jaar was het daar op het oost ter hout , leuke collega,s en leerlingen, ik zal jullie missen, maar ik heb gezegd " tot ziens" .Want over een jaar, hoop ik toch nog even langs te komen.
Dank jullie wel voor het afgelopen jaar en de steun die ik van jullie gekregen heb. Afscheid nemen is niet makkelijk, wat staat ons nog te wachten over twee maanden als we tegen onze eigen kinderen moeten zeggen''tot over een jaar!"De fischerman's friends exstra strong zullen we zeker op zak hebben!!

Nog ruim 2 weken en we moeten ons nederig stulpje verlaten en zijn we officieel dakloos, toch wel een raar idee, het is aan de ene kant jammer, want we hebben hier 6 jaar met veel plezier gewoond, en het zal toch even moeilijk zijn om de deur achter ons dicht te trekken en te weten dat we hier niet meer terug komen.

Een jaar geleden hadden we bijna een groten ramp, als de kinderen op bezoek komen, hebben ze de gewoonte om buiten hun sigaretje te roken. Nadat ze allang weg waren en ik (Rudi) naar bed zou gaan, keek ik nog even de tuin in en zag een lichtje branden, begrijpen deed ik het niet , ik dacht eerst dat het misschien de weerspiegeling was van een kaars.Toen ik nog eens keek besefte ik dat er toch iets meer aan de hand was dan ik dacht want ik zag dat lichtje steeds groter worden!!
Het hek stond in brand!! Bleek dat er een sigaret was uitgemaakt in een droge bloembak die aan het hek bevestigt was en dit was gaan smeulen.Dus heb snel de tuinslang gepakt, en heb laat in de avond nog een brandje staan blussen in mijn eigen tuin!
Wat een geluk dat ik het nog net gezien had, anders waren de gevolgen niet te overzien geweest, en hadden we ons huis niet meer kunnen verkopen.
Soms moet je een beetje geluk hebben in je leven.Waarschijnlijk heb ik levens gered, ik zag mij al bij de burgemeester een medaille halen, met de camera,s van hart van Nederland op mijn neus! Gelukkig is het allemaal goed afgelopen, alleen sorry voor de nieuwe bewoners de brandplekken zijn blijvend zichtbaar op het hek.
Tot de volgende blog.

Een soapserie

Het lijkt wel een soapserie, elke dag gebeurt er wel iets. Er verdwijnt wel elke dag iets uit ons huis, zojuist is de laatste kamerplant verhuist naar Vierhouten, hopelijk overleeft hij de verandering.
Dit was nog een plant met herinneringen, ik Rudi heb hem jaren geleden voor mijn verjaardag gekregen en hem goed verzorgt, op tijd water gegeven ( meestal toch, als de blaadjes gingen hangen wist ik weer dat hij dorst had) en de oude blaadjes er afgehaald.
De lampen gaan langzaam maar zeker van het plafond, gelukkig is het lang licht, meubelstukken verdwijnen één voor één, er kan niet veel in onze kleine auto vandaar.
Onze tuin wordt leeggeplunderd, alle beeldjes verdwijnen, waarheen? Ze zwerven door heel het land, er gaan er wel een paar naar België jammer dat ze van beton zijn anders hadden we ze meegenomen, stel je voor een paar Belgische betonnen eekhoorns in de jungle van Borneo.

Het leek wel of er een orkaan over Hoofddorp getrokken was, zoals we in onze vorige blog verteld hebben, is onze vijver nu helemaal leeggeroofd, zoals je ziet nog een paar plantjes 'nog iemand geïnteresseerd ? ' nog een achtergebleven salamander en een hoop stenen, jammer maar hij moest leeg.

Goed nieuws...zoals jullie weten hebben we maanden uitgekeken naar een opslagplaats voor onze laatste spulletjes, het zag er eventjes niet goed uit maar nu hebben we de luxe dat we 2 opslagplaatsen aangeboden kregen, nu kunnen we weer niet kiezen welke het wordt. Is het geluk of is er iemand die met ons is?

Nog goed nieuws.....ons vliegticket is geboekt, op 11 september 20.55 uur gaan we als het goed is de Nederlandse bodem verlaten.

Dus nog een goede 2 maanden, aftellen maar... 65....64....63....62....61...60...59....58 dagen

Rudi & Monique <><

Een lege vissenkom?

Al een hele dag waren mijn vissen uit de vissenkom, toen pas kwam Monique erachter, dat de vissen verdwenen waren, er staat nu een mooie vissenkom met water zonder vissen. De vissen heb ik mee naar school zodat ze daar hun verdere leven kunnen slijten. Over vissen gesproken, onze vissen in de vijver gaan volgende week ook verhuizen, het wordt een hele klus om al die vissen eruit te vissen, ik denk dat er wel zo’n twintig vissen in de vijver zitten en 1 koi van wel 30 cm. Die koi is nog een Belgische koi, jaren geleden meegebracht van een markt uit België. Ja eigenlijk hadden we 2 koi’s meegebracht, maar eentje vond het nodig om een verre reis te maken en is meegevlogen met de reiger, die regelmatig visjes kwam oppikken. De reiger zal niet weten wat hem overkomt als straks de vijver leeggehaald is.

Ook in L.W.V. in Borneo zijn er vissen, 2 jaar geleden toen wij er waren, heb ik gehoord dat er ergens een vijver op het project moet zijn, en dat ze daar ooit vissen wilde kweken. Om één of andere reden is dat niet gelukt. Misschien een leuk idee om daar een vissenkwekerij te beginnen. Een lekker visje op zijn tijd is mooi meegenomen, die vissen zitten ook in de plaatselijke rivier die aan het dorp ligt, die worden regelmatig gevangen, en ter plekke op een vuurtje klaargemaakt, ik kijk er naar uit om ook een zelfgevangen visje op een eigen vuurtje in de jungle van Borneo te eten, dit doet niet iedereen.

Hieronder een boodschap van een inwoner van L.W.V. iemand enig idee wat hij zegt?

En de rivier waar die lekkere vissen inzitten.

Even iets anders, we hebben nog een probleem, binnen 5 weken zouden we nog een paar spullen willen opslaan voor 1 jaar en daarom zoeken we dringend naar iemand die een kamertje over heeft. Het gaat om  ( 2 oorstoeltjes, 1 poef, 1 fauteuil, een uit elkaar te halen tweezitter, 1 wasmachine, 1 tweepersoonsbed (demonteerbaar), 2 nachtkastjes, enkele doosjes keukenspullen en evt. 4 eetkamerstoelen, 1 tafel, 1 grote spiegel).

 Nog een 2,5 maand en dan is het zover, we zijn aan het aftellen.

Rudi & Monique <><

We hebben geen Hobby meer.

Het had wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk hebben we onze caravan en onze auto verkocht aan lieve vrienden, die er zeer blij mee waren. Op zulke momenten denk je terug aan al die avonturen die we met onze caravan mee gemaakt hebben.
Zoals vorig jaar toen we aan de voet van de Mont Blanc op een camping reden en een verkeerde afslag op de camping namen, ik moest omkeren met de caravan op een smal straatje vol hindernissen, en bergop, dit was een huzarenstukje. De modder die toen in het rond vloog hangt nu nog altijd op de caravan spiegels.Het was uiteindelijk gelukt, maar met veel stuurmanskunst, nee niet alleen door de bestuurder maar ook diegene die aanwijzingen gaf.
Of die keer dat we met de auto en de caravan op de trein reden, nee niet tegen de trein, op een wagon in Zwitserland zodat we met de trein door een berg reden het onbekende tegemoet, wat was het spannend allemaal, mmmm nu ik er zo over denk, ga ik ons tweede huisje wel missen, maar we weten waarvoor we het doen, voor de kinderen in Borneo die helemaal geen huisje hebben, dus tja we kunnen wel met wat minder.

Verder is het een grote puinhoop in huis, overal staan dozen, Alles moet weg het lijkt wel een markt, als iemand op bezoek komt, proberen we zoveel mogelijk te vertellen wat we allemaal te koop hebben. Maar het meeste is al wel verkocht en de rest daar zal de kringloopwinkel goed mee zijn.

Druk aan het zoeken om het beste en goedkoopste vliegticket te vinden, de datum dat we willen vertrekken is 11 september, ja dat is durven he op deze datum vliegen. We vinden wel wat, maar je kan niet voor een jaar boeken, het wordt waarschijnlijk een half jaar boeken en na dat half jaar omboeken naar een latere datum, waarom makkelijk doen als het moeilijk ook kan, ook op tijd informeren of mijn gitaar ook mee kan, deze kan ik geen jaar missen ( als er iets zou zijn dat ik op een onbewoond eiland zou meenemen, buiten mijn vrouw natuurlijk)

Ook druk bezig met het zoeken van sponsors, overal sponsor brieven uitgedeeld en bekend gemaakt dat we naar Borneo gaan, hopelijk krijgen we goede reactie's en zijn er toch nog mensen die een bijdrage over hebben  en ons willen steunen en door ons de kinderen wil helpen om aan hun toekomst te bouwen.

Langzaam maar zeker gaan we naar het eindpunt en het beginpunt toe, mijn baan is al opgezegd, het punt van terugkeren is voorbij, maar we hebben er nog altijd vertrouwen in dat we de juiste beslissing genomen hebben.

We hebben dan wel geen Hobby meer, maar we hebben nog genoeg te doen.

Groeten Monique & Rudi <><