We hebben geen Hobby meer.

Het had wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk hebben we onze caravan en onze auto verkocht aan lieve vrienden, die er zeer blij mee waren. Op zulke momenten denk je terug aan al die avonturen die we met onze caravan mee gemaakt hebben.
Zoals vorig jaar toen we aan de voet van de Mont Blanc op een camping reden en een verkeerde afslag op de camping namen, ik moest omkeren met de caravan op een smal straatje vol hindernissen, en bergop, dit was een huzarenstukje. De modder die toen in het rond vloog hangt nu nog altijd op de caravan spiegels.Het was uiteindelijk gelukt, maar met veel stuurmanskunst, nee niet alleen door de bestuurder maar ook diegene die aanwijzingen gaf.
Of die keer dat we met de auto en de caravan op de trein reden, nee niet tegen de trein, op een wagon in Zwitserland zodat we met de trein door een berg reden het onbekende tegemoet, wat was het spannend allemaal, mmmm nu ik er zo over denk, ga ik ons tweede huisje wel missen, maar we weten waarvoor we het doen, voor de kinderen in Borneo die helemaal geen huisje hebben, dus tja we kunnen wel met wat minder.

Verder is het een grote puinhoop in huis, overal staan dozen, Alles moet weg het lijkt wel een markt, als iemand op bezoek komt, proberen we zoveel mogelijk te vertellen wat we allemaal te koop hebben. Maar het meeste is al wel verkocht en de rest daar zal de kringloopwinkel goed mee zijn.

Druk aan het zoeken om het beste en goedkoopste vliegticket te vinden, de datum dat we willen vertrekken is 11 september, ja dat is durven he op deze datum vliegen. We vinden wel wat, maar je kan niet voor een jaar boeken, het wordt waarschijnlijk een half jaar boeken en na dat half jaar omboeken naar een latere datum, waarom makkelijk doen als het moeilijk ook kan, ook op tijd informeren of mijn gitaar ook mee kan, deze kan ik geen jaar missen ( als er iets zou zijn dat ik op een onbewoond eiland zou meenemen, buiten mijn vrouw natuurlijk)

Ook druk bezig met het zoeken van sponsors, overal sponsor brieven uitgedeeld en bekend gemaakt dat we naar Borneo gaan, hopelijk krijgen we goede reactie's en zijn er toch nog mensen die een bijdrage over hebben  en ons willen steunen en door ons de kinderen wil helpen om aan hun toekomst te bouwen.

Langzaam maar zeker gaan we naar het eindpunt en het beginpunt toe, mijn baan is al opgezegd, het punt van terugkeren is voorbij, maar we hebben er nog altijd vertrouwen in dat we de juiste beslissing genomen hebben.

We hebben dan wel geen Hobby meer, maar we hebben nog genoeg te doen.

Groeten Monique & Rudi <><

Wie zal ik zenden? Zend Ons!

Sommige mensen zeggen, het is goed dat jullie de arme kinderen gaan helpen in Indonesië.
We willen dit graag doen , maar ook omdat we daartoe geroepen worden.
De eigenaar van het project zei , we kunnen ons huisje boompje beestje niet meenemen naar de hemel!
En zo is het ook!
Hiermee wil ik niet zeggen dat iedereen maar naar het buitenland moet om de armen te gaan helpen, maar we worden ons steeds meer bewust dat we het hier helemaal niet zo slecht hebben , het idee dat daar smorgens de mensen opstaan en moeten nadenken over het feit, waar moet ik vandaag eten vandaan halen voor mijn kinderen?
Niet dat wij dit meemaken, maar als je daar kijkt naar de ellende van de bevolking, kinderen die in houten hutjes op de grond moeten slapen, tussen de geiten en kippen, dan denken we "wat hebben we het toch goed in Nederland'.
Je hart breekt, en je schaamt je bijna voor de luxe die wij hebben!
Daarom willen we iets doen voor de kinderen in Indonesië, en we weten wel, wat kunnen wij bijdragen, dat kleine beetje dat we kunnen doen, is dat wel voldoende?

Wij vinden van wel, al is er maar 1 kind waar we het leven iets makkelijker voor kunnen maken, dan zullen we het doen.

Intussen een eerste aankondiging van ons vertrek in de kerk gehad, de reacties zijn positief, sponsor brieven uitgedeeld, we hebben alle steun nodig, ook financieel dus hopen we dat we respons krijgen op onze brieven.

Al volop aan het ruimen in ons huis, wat een spullen verzamel je toch op een korte tijd, dingen waarvan je na jaren denkt, waarom heb ik dit ooit gekocht, wat moet ik ermee. En ja wij doen ook mee aan die hebzucht, net zoals iedereen, iets kopen om maar te hebben.
Ik denk  dat we, na een jaar jungle hier toch een ietsje anders over gaan denken.

We zouden het echt op prijs stellen als u wil reageren , kijk op contact, dan kan u een mail sturen.
Of mail naar ons thuisfront op het volgend adres      rudimoon-TFT@kpnmail.nl
Blijf ons volgen!!

Rudi & Monique

Verkocht

Verkocht is ons huis.
Nu definitief voor ons, vrijdag hebben we bij de notaris getekend, dit was niet zo moeilijk een handtekening zetten is makkelijk, dat is zo gedaan, maar de gevolgen die eraan vast hangen begint nu langzamerhand tot ons door te dringen.Tot nu toe is er niets veranderd, we worden nog steeds wakker in hetzelfde bed in hetzelfde huis, dus wat dat betreft is er nog niets veranderd.
Maar toch zijn er al sporen van verandering te merken, salon tafel verkocht, als je er geen meer hebt weet je wat je mist, je kan nergens iets kwijt, een lege plek blijft erachter.
Onze dressoir verkocht, en door het hele huis staan nu dozen..
Eigenlijk wil ik zeggen dat het nu definitief doorgaat, we gaan naar Borneo!!!

Veer regel dingen volgen elkaar op, van sommige dingen nemen we al onbewust afscheid ,en zijn we dingen aan het loslaten.
De meeste mensen vinden het moedig dat we gaan, nou dat moedig is dan wel met een bang hartje, we zijn op het water gaan staan ,we weten allebei dat het de juiste weg is en dat maakt ons sterk.
De planning is ergens begin september te vertrekken, dus hebben we nog wel even tijd, maar we moeten ons huis uit eind juli, dit komt met grote snelheid dichterbij.
Onze goede vrienden Ronny en Karin zijn ook weer even terug uit Borneo, leuk om hen na bijna 2 jaar weer te kunnen zien in levende lijve, en bij te praten en verhalen te horen over ons verblijf voor de komende tijd.

Rudi & Monique,

Nog geen drie weken!!

Nog geen drie weken heeft het geduurd, sommige zeggen dit kan haast niet, andere spreken over een wonder, weer andere zeggen, wat hebben jullie geluk, maar ons huis is verkocht!!

Wij vinden het een wonder, in deze tijd van crisis ons huis verkopen.

De berichten in de kranten en op tv waren niet rooskleurig, het zag er echt niet goed uit, het kon nog jaren duren voor we de kinderen in Indonesië zouden kunnen helpen.

Maar we hebben hulp van boven gehad, dat is onze enige uitleg, iets anders kunnen wij er niet van maken.

snel!!

Dat gaat het wel, ik heb nog zoveel te doen zegt een lied, nu dit  geld voor ons ook op dit moment.

veeeeeeeel regelen in korte tijd, aan alles denken, spullen verkopen, veel stopzetten enz.

Thuisfront team!!

Ons thuisfront team is compleet, wat een zegen, mensen die ons willen helpen dit bestaat nog altijd.

6 mensen die zich  willen inzetten voor de kinderen ,en voor ons!!

Hieronder zie je een foto van hoe de kinderen in het dorp komen, dit zegt genoeg denk ik.

Daar doen we het voor!

Rudi & Monique,